łotr

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

łotr (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[wɔtr̥], AS[u̯otr̦], zjawiska fonetyczne: wygł.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) ktoś popełniający czyny haniebne, niegodziwe[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) niegodziwiec, łajdak, szelma, nicpoń
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  łotrostwo n , arcyłotr m 
zdrobn.  łotrzyk m 
forma żeńska łotrzyca f 
czas.  łotrować
przym.  łotrowski, łotrzykowski
przysł.  łotrowsko
związki frazeologiczne:
kto z łotry przestawa, łotrem także bywa (sic!) długo ten pokuka, kto łotra oszukabardzo się trudno ustrzec łotra domowego
etymologia:
niem. [2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło łotr w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 137.