barwa

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] barwa (język polski)

wymowa: IPA: [ˈbarva] wymowa ^?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha przedmiotu, określająca, część pasma widzialnego światła jest odbijana przez przedmiot; zob. zobacz też barwa w Wikipedii

(1.2) muz. muzyka charakterystyczne brzmienie, dzięki któremu można rozpoznać źródło tego dźwięku pośród innych

(1.3) barwy rumieniec

odmiana: (1) lp liczba pojedyncza barw|a, ~y, ~ie, ~ę, ~ą, ~ie, ~o; lm liczba mnoga ~y, ~, ~ami, ~y, ~ami, ~ach, ~y przykłady:

(1.1) Niebo ma niebieską barwę.

(1.3) Zosia na myśl o Zbigniewie od razu nabrała barw.

składnia:
kolokacje: (1.1) coś ma niebieską/czerwoną/... barwa = coś jest niebieskie/czerwone; (1.2) nabrać barw, stracić barwy
synonimy: (1.1,1.3) kolor; (1.2) tembr; (1.3) rumieniec, wypieki
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia: niem. niemiecki Farbe^[1]
uwagi: tłumaczenia:

(1.1,1.3) zobacz listę tłumaczeń w haśle → kolor

• wilamowski: fiörf

źródła:

1. ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 31, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.

[edytuj] barwa (język dolnołużycki)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) barwa, kolor

odmiana: przykłady:

(1.1) Pśichod wiźim w carnych barwach. → Przyszłość widzę w czarnych barwach.

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: