barwić

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

barwić (język polski)[edytuj]

kobieta barwi (1.1) tkaninę
wymowa:
IPA[ˈbarvʲiʨ̑], AS[barvʹić], zjawiska fonetyczne: zmięk.  wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk.  brak)

(1.1) nadawać barwę, zabarwiać
(1.2) środ.  łow.  znaczyć posoką[1]

czasownik zwrotny niedokonany barwić się (dk.  brak)

(2.1) nabierać koloru
odmiana:
(1.1-2)[1] koniugacja VIa
(2) koniugacja VIa
przykłady:
(1.1) Zachód słońca barwił krwisto całe podwórze.
(1.2) Fenoloftaleina barwi się w środowisku silnie kwasowym na pomarańczowo.
składnia:
kolokacje:
(1.1) kąpiel barwiąca • barwić tkaninę / jajka
synonimy:
(1.1) kolorować, nadawać barwę, farbować
(1.2) farbować
antonimy:
(1.1) odbarwiać
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  barwa f , barwnik m , barwienie n , barwiarstwo n , barwiarz m , barwiarka f , barwidło n , barwność f , barwinek m , zabarwianie n , zabarwienie n 
czas.  zabarwiać ndk. , zabarwić dk. , ubarwiać ndk. , ubarwić dk. , wybarwiać ndk. , wybarwić dk. , przebarwiać się ndk. , przebarwić się dk. , odbarwiać ndk. , odbarwić dk. , podbarwiać ndk. , podbarwić dk. 
przym.  barwny
przysł.  barwnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.