korzeń

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: kòrzéń

korzeń (język polski)[edytuj]

korzenie (1.1)
wymowa:
IPA[ˈkɔʒɛ̃ɲ], AS[kožẽń], zjawiska fonetyczne: nazal.  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) bot.  organ roślin naczyniowych umiejscowiony zwykle w podłożu (glebie), utrzymujący roślinę w jednym miejscu i pobierający dla niej wodę i składniki mineralne; zob.  też korzeń w Wikipedii
(1.2) anat.  element organu tkwiący wewnątrz innej części ciała
(1.3) roślina, która zawiera olejki eteryczne, używana jako przyprawa[1]
(1.4) przen.  lm  zob. : korzenie
odmiana:
(1.1-3)
(1.4) blp ;
przykłady:
(1.1) Wczorajsza wichura wyrywała drzewa z korzeniami.
(1.2) Za wzrost włosa odpowiedzialny jest jego korzeń.
składnia:
kolokacje:
(1.1) korzeń główny / boczny / palowy / powietrzny / spichrzowy / wrzecionowatysystem korzeni • wypuszczać korzenie • wyrywać z korzeniami
(1.2) korzeń nerwu / zęba / włosa
(1.3) wonne korzenie • dodać korzeni
(1.4) powrót do korzeni • wracać do korzeni • mieć gdzieś swoje korzenie
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  korzeniówka f , ukorzeniacz m 
zdrobn.  korzonek m 
czas.  ukorzenić, zakorzenić, wykorzenić
przym.  korzeniowy, korzenny
przysł.  korzeniowo
związki frazeologiczne:
zapuszczać korzenie / zapuścić korzenie
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło korzeń w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.