boczny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

boczny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈbɔʧ̑nɨ], AS[bočny] wymowa ?/i
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) znajdujący się, umiejscowiony na boku czegoś
(1.2) kierujący się, skierowany w bok
(1.3) przen. nie główny
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Przed wyprzedzaniem zawsze spoglądam w boczne lusterko.
składnia:
kolokacje:
(1.1) numer boczny taksówkimorena / poduszka boczna • boczne lusterko / skrzydłopasy boczne
(1.2) boczny wiatr
(1.3) boczny ołtarz / tornawa boczna • droga / ulica boczna • boczne drzwi / wejście / wyjście
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bok m, boczek m, bocznica ż, boczniak m, boczenie n, zboczenie n, zbaczanie n, zboczeniec m
czas. boczyć się ndk., zboczyć dk., zbaczać ndk.
przym. zboczony
przysł. bocznie
związki frazeologiczne:
odsunąć na boczny torodstawić na boczny tor
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: