mężczyzna

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

mężczyzna (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[mɛ̃w̃ʃˈʧ̑ɨzna], AS[mẽũ̯ščyzna], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.nazal.asynch. ę 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) dorosły człowiek płci męskiej; zob. też mężczyzna w Wikipedii

rzeczownik zbiorowy, rodzaj żeński

(2.1) daw. mężczyźni (1.1)[1][2]
odmiana:
(1.1)
(2.1) blm,
przykłady:
(1.1) Jako operatorów żurawi budowlanych tradycyjnie zatrudnia się wyłącznie mężczyzn choć wyjątki się zdarzają.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) pan, facet; pot. koleś; symbol. ; skr. M
antonimy:
(1.1) kobieta, chłopiec
(2.1) daw. żeniczyzna, żeńczyzna, żeńszczyzna
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. męskość f, męstwo n, mąż m
przym. męski, zamężny
przysł. męsko, mężnie
czas. zmężnieć
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło mężczyzna, męszczyzna w: Samuel Bogumił Linde, Słownik języka polskiego, t. 2.1, s. 59, Warszawa, Drukarnia XX. Piiarów, 1807-1814.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło mężczyzna w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. II, s. 937, Warszawa 1900–1927.