hau

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podobna pisownia Podobna pisownia: haʻuhàuhầu

hau (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[xaw], AS[χau̯], zjawiska fonetyczne: u → ł 
znaczenia:

wykrzyknik

(1.1) onomatopeja naśladująca szczekanie psa
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
  • angielski: (1.1) woof
  • baskijski: (1.1) au
  • francuski: (1.1) ouah ouah
  • hiszpański: (1.1) guau
  • holenderski: (1.1) waf, woef
  • niemiecki: (1.1) wau
  • portugalski: (1.1) au-au
  • szwedzki: (1.1) voff
  • włoski: (1.1) bau
źródła:

hau (język baskijski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

zaimek wskazujący

(1.1) ten; ta; to
odmiana:
przykłady:
(1.1) Liburu hau irakurtzen ari naiz. → Czytam tę książkę.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
(1.1) hori
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

hau (język tahitański)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik

(1.1) pokój, zgoda[1]
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Yves Lemaître, Lexique du tahitien contemporain: tahitien-français, français-tahitien, IRD Editions, 1995, ISBN 27-099-1247-3.

hau (język wilamowski)[edytuj]

hau (1.1)
hau (1.1)
zapisy w ortografiach alternatywnych:
haoj
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) czepiec (na głowie mężatek lub nawet nieślubnych matek)[1][2]
(1.2) roln. motyka[1][2][3]
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Józef Latosiński, Monografia miasteczka Wilamowic: na podstawie źródeł autentycznych: z ilustracyami i mapką, Kraków, Drukarnia Literacka pod zarządem L. K. Górskiego, 1909.
  2. 2,0 2,1 Hermann Mojmir, Wörterbuch der deutschen Mundart von Wilamowice, cz. A-R, s. 193, Kraków, Polska Akademja Umiejętności, 1930.
  3. Słownik języka wilamowskiego w: Józef Gara, Zbiór wierszy o wilamowskich obrzędach i obyczajach oraz Słownik języka wilamowskiego, Bielsko-Biała, Stowarzyszenie Na Rzecz Zachowania Dziedzictwa Kulturowego Miasta Wilamowice "Wilamowianie", 2004, ISBN 83-914917-8-1.