pełnia
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] pełnia (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) faza księżyca, w której księżyc jest oświetlony przez słońce w taki sposób, że z ziemi widać wyłącznie jego jasną część
- (1.2) punkt kulminacyjny, szczyt czegoś, najwyższy stan
odmiana: (1) lp pełni|a, ~, ~, ~ę, ~ą, ~, ~o; bez lm
przykłady:
składnia:
kolokacje: (1.1) Księżyc jest w pełni; (1.2) pełnia lata/szczęścia/...; w całej pełni; być w pełni sił
synonimy:
antonimy: (1.1) nów
wyrazy pokrewne: (1) przym. pełny
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.1, 1.2) od "pełny"
uwagi: (1.1) pojęcie "pełnia" dotyczy tylko Księżyca, więc *"pełnia Księżyca" jest tautologią; obu wyrazów można użyć w jednym zdaniu, gdy "Księżyc" jest podmiotem, a "pełnia" dopełnieniem, a więc poprawne są zdania: "Księżyc jest dziś w pełni" lub: "Dzisiaj jest pełnia".
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) full moon; (1.2) height
- duński: (1.1) fuldmåne w
- francuski: (1.1) pleine lune f; (1.2) plénitude
- islandzki: (1.1) fullt tungl n
- niemiecki: (1.1) Vollmond m; (1.2) Fülle f
