pełnia
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
pełnia (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) astr. faza księżyca, w której księżyc jest oświetlony przez słońce w taki sposób, że z ziemi widać wyłącznie jego jasną część
- (1.2) punkt kulminacyjny, szczyt czegoś, najwyższy stan
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik pełnia dopełniacz pełni celownik pełni biernik pełnię narzędnik pełnią miejscownik pełni wołacz pełnio
- przykłady:
- (1.1) Nie mogę spać podczas pełni.
- (1.2) Widać było, że panna młoda jest w pełni szczęścia.
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- (1.1) nów
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1-2) od „pełny”
- uwagi:
- (1.1) pojęcie „pełnia” dotyczy tylko Księżyca, więc *„pełnia Księżyca” jest tautologią; obu wyrazów można użyć w jednym zdaniu, gdy „Księżyc” jest podmiotem, a „pełnia” dopełnieniem, a więc poprawne są zdania: „Księżyc jest dziś w pełni” lub: „Dzisiaj jest pełnia”.
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) full moon; (1.2) height
- arabski: (1.1) بدر
- baskijski: (1.1) ilbete, ilargi bete
- duński: (1.1) fuldmåne w
- esperanto: (1.1) plenluno
- francuski: (1.1) pleine lune f; (1.2) plénitude
- hiszpański: (1.1) plenilunio m, luna llena f
- islandzki: (1.1) fullt tungl n
- niemiecki: (1.1) Vollmond m; (1.2) Fülle f
- nowogrecki: (1.1) πανσέληνος f
- perski: (1.1) بدر
- źródła:
