miara

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] miara (język polski)


wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rozmiar
(1.2) wielkość lub podziałka służąca do porównania lub pomiaru
(1.3) metoda szacowania lub pomiaru
(1.4) przyrząd pomiarowy, szczególnie długości
(1.5) odmierzona ilość
(1.6) kryterium, wyznacznik, źródło sądów
(1.7) daw.  umiar
(1.8) mat.  rodzaj funkcji umożliwiający wyznaczanierozmiaruzbioru; zob.  też miara (matematyka) w Wikipedii
(1.9) muz.  metrum

odmiana: przykłady:

(1.1) Krawiec bierze miarę.
(1.2) Centymetr krawiecki z zaznczoną miarą.
(1.3) Miarą tragedii jest liczba ofiar?
(1.4) Krawiec mierzy miarą.
(1.5) Dostał niezłą miarę batów.
(1.6) Człowiek jest miarą wszechrzeczy. (Protagoras zob.  też Człowiek jest miarą wszechrzeczy w Wikipedii)
(1.7) Przysłowie to stare: we wszystkim miej miarę.
(1.8) Długość, pole powierzchni, i objętość, to szczególne przypadki miar.
(1.9) Miara trzy czwarte

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) wielkość
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas.  mierzyć, umiarkować; przym.  wymierny; rzecz.  umiar
związki frazeologiczne: szyty na miarę, przebrać miarę, wziąć mierę, w miarę, apetyt rośnie w miarę jedzenia
etymologia:
uwagi: tłumaczenia: