miara
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
miara (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) rozmiar
- (1.2) wielkość lub podziałka służąca do porównania lub pomiaru
- (1.3) metoda szacowania lub pomiaru
- (1.4) przyrząd pomiarowy, szczególnie długości
- (1.5) odmierzona ilość
- (1.6) kryterium, wyznacznik, źródło sądów
- (1.7) daw. umiar; starop. miarą → w miarę
- (1.8) mat. rodzaj funkcji umożliwiający wyznaczanie „rozmiaru” zbioru; zob. też miara (matematyka) w Wikipedii
- (1.9) muz. metrum
- przykłady:
- (1.1) Krawiec bierze miarę.
- (1.2) Centymetr krawiecki z zaznaczoną miarą.
- (1.3) Miarą tragedii jest liczba ofiar?
- (1.4) Krawiec mierzy miarą.
- (1.5) Dostał niezłą miarę batów.
- (1.6) Człowiek jest miarą wszechrzeczy. (Protagoras zob. też Człowiek jest miarą wszechrzeczy w Wikipedii)
- (1.7) Przysłowie to stare: we wszystkim miej miarę.
- (1.8) Długość, pole powierzchni, i objętość, to szczególne przypadki miar.
- (1.9) Miara trzy czwarte
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) wielkość
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- szyty na miarę • przebrać miarę • wziąć miarę • w miarę • apetyt rośnie w miarę jedzenia
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1,1.3,1.5,1.8) measure
- arabski: (1.5) مقدار
- jidysz: (1.1) מאָס f (mos)
- niemiecki: (1.1) Maß n
- tybetański: (1.1) ཚོད
- włoski: (1.1) misura f, metro m
- źródła:
