miara
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] miara (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) rozmiar
- (1.2) wielkość lub podziałka służąca do porównania lub pomiaru
- (1.3) metoda szacowania lub pomiaru
- (1.4) przyrząd pomiarowy, szczególnie długości
- (1.5) odmierzona ilość
- (1.6) kryterium, wyznacznik, źródło sądów
- (1.7) daw. umiar
- (1.8) mat. rodzaj funkcji umożliwiający wyznaczanie „rozmiaru” zbioru; zob. też miara (matematyka) w Wikipedii
- (1.9) muz. metrum
odmiana: przykłady:
- (1.1) Krawiec bierze miarę.
- (1.2) Centymetr krawiecki z zaznczoną miarą.
- (1.3) Miarą tragedii jest liczba ofiar?
- (1.4) Krawiec mierzy miarą.
- (1.5) Dostał niezłą miarę batów.
- (1.6) Człowiek jest miarą wszechrzeczy. (Protagoras zob. też Człowiek jest miarą wszechrzeczy w Wikipedii)
- (1.7) Przysłowie to stare: we wszystkim miej miarę.
- (1.8) Długość, pole powierzchni, i objętość, to szczególne przypadki miar.
- (1.9) Miara trzy czwarte
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) wielkość
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas. mierzyć, umiarkować; przym. wymierny; rzecz. umiar
związki frazeologiczne: szyty na miarę, przebrać miarę, wziąć mierę, w miarę, apetyt rośnie w miarę jedzenia
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
