idiota
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] idiota (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
odmiana: (1) lp idio|ta, ~ty, ~cie, ~tę, ~tą, ~cie, ~to; lm ~ci, ~tów, ~tom, ~tów, ~tami, ~tach, ~ci
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) głupek, imbecyl, kretyn, tępak
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. idiotyzm, forma żeńska idiotka; czas. idiocieć
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) idiot
- duński: (1.1) idiot w
- esperanto: (1.1) idioto
- hebrajski: (1.1) אידיוט m (idiot)
- interlingua: (1.1) idiota
- islandzki: (1.1) þorskur m, kálfur m
- japoński: (1.1) 莫迦
- jidysz: (1.1) אידיאָט m (idiot)
- niemiecki: (1.1) Idiot m
- rosyjski: (1.1) идиот m, дурак m; (1.2) идиот m
- turecki: (1.1) salak
- włoski: (1.-2) idiota
[edytuj] idiota (interlingua)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik
- (1.1) idiota
odmiana:
przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
[edytuj] idiota (język włoski)
wymowa: IPA: /i.ˈdjɔ.ta/
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski i żeński
odmiana: (1.1-2) lp idiota m, idiota f; lm idioti m, idiote f
przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) imbecille, cretino
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. idiotismo, idiozia
związki frazeologiczne:
etymologia: łac. idiōta z grec. ἰδιώτης od grec. ἴδιος
uwagi:

