skoro

skoro (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈskɔrɔ], AS: [skoro] wymowa

znaczenia:

spójnik

(1.1) spójnik wprowadzający zdanie podrzędne, komunikujący, iż treść zdania podrzędnego stanowi przesłankę dla zdania nadrzędnego

(1.2) przest. przestarzałe, przestarzały spójnik służący do rozpoczęcia zdania podrzędnego oznaczającego przyczynę, warunek czegoś

odmiana:

przykłady:

(1.1) Skoro z prawdy wynika tylko prawda, więc zaczynając od prawdziwych przesłanek można w matematyce dojść tylko do prawdziwych wniosków.

(1.1) Pójdziemy sami, skoro ty nie chcesz.

(1.2) Skoro tylko wyjdę za mąż, wyprowadzę się.

składnia:

przed zdaniem podrzędnym; także w konstrukcjach skoro ..., to ... oraz przest. przestarzałe, przestarzały skoro ..., przeto ...

kolokacje:

synonimy:

(1.2) kiedy, gdy

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

skoro świt → wczesnym rankiem

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) since; (1.2) when

źródła: