debil

debil (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈdɛbʲil], AS: [debʹil], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) przest. przestarzałe, przestarzały osoba upośledzona umysłowo w stopniu lekkim; zob. zobacz też debilizm w Wikipedii

(1.2) obraźliwe określenie osoby

odmiana:

(1.2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	debil	debile
dopełniacz	debila	debili/debilów
celownik	debilowi	debilom
biernik	debila	debili/debilów
narzędnik	debilem	debilami
miejscownik	debilu	debilach
wołacz	debilu	debile

przykłady:

(1.2) Co za debil to pisał!

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.2) kretyn, idiota, imbecyl

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik debilizm m rodzaj męski

przym. przymiotnik debilny

związki frazeologiczne:

etymologia:

niem. niemiecki debiler Mensch < łac. łacina debilis

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.2) moron
• duński: (1.1) debil w rodzaj wspólny
• francuski: (1.1-2) débile m rodzaj męski

źródła:

debil (język czeski)

wymowa:

znaczenia:

rzeczownik

(1.1) debil

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

Hasło zaimportowane automatycznie – wymaga uzupełnienia i weryfikacji. Kliknij na Edytuj, wypełnij puste pola i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy!

źródła: