samogłoska

samogłoska (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌsãmɔˈɡwɔska], AS: [sãmogu̯oska], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja • akc. pob. akcent poboczny  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) jęz. językoznawstwo głoska otwarta, której obecność konieczna jest do utworzenia sylaby; zob. zobacz też samogłoska w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	samogłoska	samogłoski
dopełniacz	samogłoski	samogłosek
celownik	samogłosce	samogłoskom
biernik	samogłoskę	samogłoski
narzędnik	samogłoską	samogłoskami
miejscownik	samogłosce	samogłoskach
wołacz	samogłosko	samogłoski

przykłady:

(1.1) Wyraz „wstręt” zawiera tylko jedną samogłoskę i aż pięć spółgłosek.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

(1.1) spółgłoska

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik samogłoskowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

pol. polski sam + głoska

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) vowel
• duński: (1.1) selvlyd w rodzaj wspólny, vokal w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) vokalo
• francuski: (1.1) voyelle f rodzaj żeński
• hiszpański: (1.1) vocal f rodzaj żeński
• islandzki: (1.1) sérhljóð n rodzaj nijaki
• jidysz: (1.1) וואָקאַל m rodzaj męski (wokal), נקודה f rodzaj żeński (nekude)
• litewski: (1.1) balsis
• niemiecki: (1.1) Vokal m rodzaj męski, Sebstlaut m rodzaj męski
• norweski (bokmål): (1.1) vokal m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) φωνήεν n rodzaj nijaki
• szwedzki: (1.1) vokal w rodzaj wspólny
• ukraiński: (1.1) голосний звук m rodzaj męski
• włoski: (1.1) vocale f rodzaj żeński

źródła: