spółgłoska
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] spółgłoska (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) jęz. niesylabotwórczy dźwięk języka mówionego powstający w wyniku całkowitego lub częściowego zablokowania przepływu powietrza przez aparat mowy; zob. też spółgłoska w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik spółgłoska spółgłoski dopełniacz spółgłoski spółgłosek celownik spółgłosce spółgłoskom biernik spółgłoskę spółgłoski narzędnik spółgłoską spółgłoskami miejscownik spółgłosce spółgłoskach wołacz spółgłosko spółgłoski
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) spółgłoska zwarta/szczelinowa/nosowa
- synonimy:
- antonimy:
- (1.1) samogłoska
- wyrazy pokrewne:
- przym. spółgłoskowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) consonant
- duński: (1.1) medlyd w, konsonant w
- esperanto: (1.1) konsonanto
- francuski: (1.1) consonne f
- hiszpański: (1.1) consonante f
- islandzki: (1.1) samhljóð n
- jidysz: (1.1) קאָנסאָנאַנט m
- litewski: (1.1) priebalsis
- niemiecki: (1.1) Konsonant m
- norweski (bokmål): (1.1) konsonant m
- szwedzki: (1.1) konsonant w
- ukraiński: (1.1) приголосний звук m
- włoski: (1.1) consonante f
- źródła:
