akcent

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] akcent (język polski)


wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) wyróżnienie za pomocą środków fonetycznych niektórych sylab w obrębie wyrazu; zob.  też Akcent wyrazowy w Wikipedii
(1.2) wyraźniejsze, silniejsze podkreślenie jakiegoś dźwięku lub współbrzmienia; zob.  też Akcent (muzyka) w Wikipedii
(1.3) znak diakrytyczny oznaczający (1.1)
(1.4) szczegół wyróżniający się
(1.5) pot.  sposób wypowiadania słów
(1.6) przest.  werwa, fantazja, animusz

odmiana: (1.1-5) lp  akcen|t, ~tu, ~towi, ~t, ~tem, ~cie, ~cie; lm  ~ty, ~tów, ~tom, ~ty, ~tami, ~tach, ~ty
przykłady:

(1.1) W niektórych wyrazach pochodzenia greckiego akcent pada na sylabę trzecią od końca.
(1.3) Akcent ostry to znak diakrytyczny w postaci ukośnej kreski wznoszącej się od lewej do prawej.
(1.4) Trunek jest słodkawy, ale z wyraźnym pikantnym akcentem.
(1.5) Ten jej mąż mówi z dziwnym akcentem. Skąd on pochodzi?

składnia:
kolokacje: (1.1) akcent dynamiczny/toniczny/iloczasowy; akcent oksytoniczny/paraksytoniczny/proparoksytoniczny/inicjalny; akcent logiczny/zdaniowy
synonimy: (1.1) akcent wyrazowy, przycisk; (1.2) akcent muzyczny
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas.  akcentować; rzecz.  akcentysta, akcencista
związki frazeologiczne:
etymologia: niem.  Akzent << łac.  accentus
uwagi:
tłumaczenia:

[edytuj] akcent (esperanto)


znaczenia:
morfem

(1.1) akcent, nacisk


przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pochodne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:

Źródło: „http://pl.wiktionary.org/wiki/akcent”
W innych językach