kolacja

kolacja (język polski)

wymowa:

IPA: [kɔˈlaʦ̑ʲja], AS: [kolacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) ostatni posiłek w ciągu dnia

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	kolacja	kolacje
dopełniacz	kolacji	kolacji
celownik	kolacji	kolacjom
biernik	kolację	kolacje
narzędnik	kolacją	kolacjami
miejscownik	kolacji	kolacjach
wołacz	kolacjo	kolacje

przykłady:

(1.1) Na kolację zjadłem kanapkę z serem i pomidorem.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) przest. przestarzałe, przestarzały wieczerza

antonimy:

(1.1) śniadanie

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik kolacyjka f rodzaj żeński

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) supper
• arabski: (1.1) عشاء, egip. arab. język arabski używany w Egipcie عشا
• chorwacki: (1.1) večera f rodzaj żeński
• czeski: (1.1) večeře
• dolnołużycki: (1.1) wjacerja f rodzaj żeński
• duński: (1.1) (natmad w rodzaj wspólny)
• esperanto: (1.1) vespermanĝo
• francuski: (1.1) dîner m rodzaj męski, souper m rodzaj męski
• górnołużycki: (1.1) wječer
• hiszpański: (1.1) cena f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Abendbrot n rodzaj nijaki, Abendessen n rodzaj nijaki, szwajc. niem.  język niemiecki używany w Szwajcarii Nachtessen n rodzaj nijaki
• nowogrecki: (1.1) δείπνο n rodzaj nijaki
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• rosyjski: (1.1) ужин m rodzaj męski
• słowacki: (1.1) večera
• suahili: (1.1) chakula cha jioni
• szwedzki: (1.1) kvällsmat w rodzaj wspólny

źródła: