kolacja

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] kolacja (język polski)

wymowa: IPA: [kɔˈlaʦʲa]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) ostatni posiłek w ciągu dnia

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza kolacj|a, ~i, ~i, ~ę, ~ą, ~i, ~o; lm liczba mnoga ~e, ~i, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e przykłady:

(1.1) Na kolację zjadłem kanapkę z serem i pomidorem.

składnia:
kolokacje:
synonimy: przest. przestarzałe wieczerza
antonimy: (1.1) śniadanie
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik kolacyjka f rodzaj żeński
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) supper
• chorwacki: (1.1) večera f rodzaj żeński
• czeski: (1.1) večeře
• dolnołużycki: (1.1) wjacerja f rodzaj żeński
• duński: (1.1) (natmad w)
• esperanto: (1.1) vespermanĝo
• francuski: (1.1) dîner m rodzaj męski, souper m rodzaj męski
• górnołużycki: (1.1) wječer
• grecki: (1.1) δείπνο n rodzaj nijaki
• hiszpański: (1.1) cena f rodzaj żeński
• niemiecki: (1.1) Abendbrot n rodzaj nijaki, Abendessen n rodzaj nijaki, szwajc. szwajcarski; język niemiecki używany w Szwajcarii Nachtessen n rodzaj nijaki
• rosyjski: (1.1) ужин m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) kvällsmat w rodzaj wspólny