świadek
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] świadek (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) osoba, która widziała coś na własne oczy
- (1.2) przen. podobnie jak świadek (1.1), ale również w odniesieniu do rzeczy
- (1.3) praw. osoba zeznająca podczas procesu sądowego; zob. też świadek w Wikipedii
- (1.4) rel. osoba obecna podczas aktu religijnego (np. chrztu, bierzmowania, małżeństwa) i potwierdzająca jego zaistnienie
- (1.5) geol. ostaniec
odmiana: (1.1) lp świad|ek, ~ka, ~kowi, ~ka, ~kiem, ~ku, ~ku!; lm ~kowie, ~ków, ~kom, ~ków, ~kami, ~kach, ~kowie! przykłady:
- (1.1) Wczoraj na ulicy byłem świadkiem, jak matka uderzyła własne dziecko.
- (1.2) Ten kościół był świadkiem wielu historycznych wydarzeń.
- (1.3) Przypominam świadkowi o karze za składanie fałszywych zeznań.
- (1.4) Krzysiek poprosił mnie, żebym był jego świadkiem na ślubie.
składnia:
kolokacje: świadek Jehowy; (1.3) świadek koronny, świadek incognito
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas. świadczyć; rzecz. świadectwo, świadkowa
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
