świadek

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

świadek (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈɕfʲjadɛk], AS[śfʹi ̯adek], zjawiska fonetyczne: zmięk. utr. dźw. i → j   wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osoba, która widziała coś na własne oczy
(1.2) przen.  podobnie jak świadek (1.1), ale również w odniesieniu do rzeczy
(1.3) praw.  osoba zeznająca podczas procesu sądowego; zob.  też świadek w Wikipedii
(1.4) rel.  osoba obecna podczas aktu religijnego (np. chrztu, bierzmowania, małżeństwa) i potwierdzająca jego zaistnienie
(1.5) geol.  ostaniec
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wczoraj na ulicy byłem świadkiem, jak matka uderzyła własne dziecko.
(1.2) Ten kościół był świadkiem wielu historycznych wydarzeń.
(1.3) Przypominam świadkowi o karze za składanie fałszywych zeznań.
(1.4) Krzysiek poprosił mnie, żebym był jego świadkiem na ślubie.
składnia:
kolokacje:
świadek Jehowy[1]
(1.3) świadek koronnyświadek incognito
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  świadczyć, świadkować
rzecz.  świadectwo n , świadkowa f , świadkowanie n 
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło świadek w: Wielki słownik ortograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN.