dwójka

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

dwójka (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈdvujka], AS[dvui ̯ka] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) nazwa cyfry 2
(1.2) ocena dopuszczająca w polskich szkołach, przedostatnia najgorsza (w skali 1-6)
(1.3) najniższa (niezaliczająca) ocena w polskich szkołach (kiedyś, przy skali 2-5) i na polskich uczelniach (obecnie, przy skali 2-5 lub 2-6)
(1.4) dwoje, dwie, dwaj (osoby, zwierzęta, przedmioty)
odmiana:
(1.1-4)
przykłady:
(1.2) Pani od polskiego chciała mi wstawić plus dwójkę, ale wyprosiłem u niej w końcu minus trzy.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.2) dopuszczający, przest.  mierny
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
licz.  dwa, dwoje
rzecz.  dwójkowicz m , dwójarz m , zgrub.  dwója
przym.  dwójkowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zob.  też oceny w polskiej szkole w Wikipedii: jedynka ~ dwójka ~ trójka ~ czwórka ~ piątka ~ szóstka
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: 2
  • angielski: (1.2) D
  • esperanto: (1.1) duo; (1.4) paro
źródła: