trzy

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

trzy (język polski)[edytuj]

trzy (1.1) sowy
trzech (1.1) chłopców
wymowa:
trzy ?/i, IPA[ṭʃɨ], AS[ṭšy], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. udziąs. 
znaczenia:

liczebnik główny

(1.1) liczba 3
(1.2) cyfra 3
odmiana:
(1.1) trz|y / trzej, trzech, trzem, trzech / trzy, trzema, trzech, trzy (zob. uwagi)
przykłady:
(1.1) Przy stole stoją trzy krzesła. Na tych krzesłach siedzi trzech panów (= siedzą trzej panowie).
(1.1) Na jeziorze pływają trzy kaczki. Nakarmimy te trzy kaczki?
(1.2) Wykaligrafowałem na okładce ozdobne trzy.
składnia:
kolokacje:
Trzej Królowie
synonimy:
(1.1) zapis arabski 3; zapis rzymski III
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  trójka f , trójeczka f , trójca f , trojaczek m 
czas.  troić się
przym.  potrójny, trojaki
licz.  troje, trzeci, potrójny
tem. słow.  trój-
związki frazeologiczne:
bredzić trzy po trzy / klepać trzy po trzy / mówić trzy po trzy / pleść trzy po trzydo trzech razy sztukadzień trzech wiedźmgdzie dwóch Polaków, tam trzy zdaniapłot trzy lata, kot trzy płoty, koń trzy kotytrzy mądre małpytrzy kartyu dobrego męża żoneczka jak róża, a u złego draba we trzy lata babawtrącać swoje trzy grosze
etymologia:
uwagi:
zobacz też: jedendwaczterypięćsześćsiedemosiemdziewięćdziesięć
w rodzaju męskoosobowym używa się formy mianownika „trzej” lub dopełniacza z czasownikiem lp. („trzech”), a w bierniku „trzech”; w rodzaju niemęskoosobowym używa się w mianowniku i bierniku „trzy”
por.  tercet • trio • trója • trójka • trojka • trójeczka • trojaki • potrójny • troić • potroić
tłumaczenia:
(1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: 3
źródła: