świątynia

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

świątynia (język polski)[edytuj]

ruiny świątyni (1.1) greckiej
świątynia (1.1) prawosławna
świątynia (1.1) hinduistyczna
świątynia (1.2)
wymowa:
IPA[ɕfʲjɔ̃nˈtɨ̃ɲa], AS[śfʹi ̯õntńa], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.nazal.asynch. ą -ni…i → j  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) archit. rel. budowla postawiona dla celów religijnych: miejsce kultu, składania ofiar, celebrowania obrzędów; zob. też świątynia w Wikipedii
(1.2) archit. ogrodowa budowla romantyczna, inspirowana antykiem, wznoszona dla celów estetycznych
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Wierni zebrali się w świątyni na wieczorną modlitwę.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) budowla
(1.2) budowla
hiponimy:
(1.1) kościół, cerkiew, meczet, bożnica, sala królestwa, synagoga, zikkurat / ziggurat, kienesa / kenesa, honzan, gompa, pagoda, wihara, mandir, jinja
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. święto n, święty m, święta f, świętość f, świętobliwość f, świętoszek m, świętoszka f, świętowanie n, poświęcenie n, święcenie n, świątek m
zdrobn. świątynka f, świątyńka f
czas. święcić ndk., świętować ndk., uświęcić dk., poświęcić dk., poświęcać dk., wyświęcić dk., wyświęcać ndk., prześwięcić dk.
przym. świątynny, święty, świętobliwy, świętoszkowaty, świąteczny, odświętny, świątobliwy
przysł. odświętnie, świątecznie, świętobliwie, świątobliwie, świętoszkowato
związki frazeologiczne:
świątynia dumania
etymologia:
czes.[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 136.