celebrować

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

celebrować (język polski)[edytuj]

oni celebrują (1.3)
wymowa:
IPA[ˌʦ̑ɛlɛˈbrɔvaʨ̑], AS[celebrovać], zjawiska fonetyczne: akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)

(1.1) obchodzić uroczyście doniosłe wydarzenie, uroczyście coś świętować[1]
(1.2) robić coś z przesadną powagą, z namaszczeniem[1]
(1.3) odprawiać nabożeństwo[1]
odmiana:
(1.1-3) koniugacja IV
przykłady:
(1.2) Jacek tak lubi sushi, że celebruje każdy kęs.
(1.3) Mszę celebrował katowicki biskup pomocniczy.
składnia:
(1.1-3) celebrować + B.
kolokacje:
(1.3) celebrować eucharystię / mszę / pasterkę
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) obchodzić, świętować
(1.3) odprawiać
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. celebra ż, celebrant m, celebryta m, celebrytka ż, celebryt m, celebracja ż, celebrowanie n, celebrans m, koncelebrowanie n
czas. koncelebrować ndk.
przym. celebracyjny, celebrycki
przysł. celebracyjnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1-3) łac. celebro[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło celebrować w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 87.