obrońca

obrońca (język polski)

wymowa:

IPA: [ɔbˈrɔ̃j̃nʦ̑a], AS: [obrõĩ ̯nca], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja • rozs. artyk. rozsunięcie artykulacyjne 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osoba, który broni, chroni przed czymś, wstawia się za kimś; zajmuje się obroną czegoś przed zagrożeniem, krzywdą, napaścią itp.

(1.2) praw. prawniczy osoba, której pracą jest obrona interesów oskarżonego podczas sprawy karnej

(1.3) sport. termin sportowy gracz broniący dostępu do bramki swojej drużyny

odmiana:

(1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	obrońca	obrońcy
dopełniacz	obrońcy	obrońców
celownik	obrońcy	obrońcom
biernik	obrońcę	obrońców
narzędnik	obrońcą	obrońcami
miejscownik	obrońcy	obrońcach
wołacz	obrońco	obrońcy

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

(1.1) ~a ojczyzny

(1.2) obrońca z urzędu

(1.3) ostatni obrońca

synonimy:

(1.2) adwokat, rzecznik

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik obrończyni f rodzaj żeński, obrona

przym. przymiotnik obronny, obrończy

przysł. przysłówek obronnie

czas. czasownik bronić, obronić

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1,3) defender; (1.3) back
• arabski: (1.1) حام
• francuski: (1.1-2) défenseur; (1.3) arrière
• interlingua: (1.2) advocato
• islandzki: (1.1-2) verjandi m rodzaj męski
• litewski: (1.1-3) gynėjas m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1-3) Verteidiger m rodzaj męski; (1.2) Rechtsanwalt m rodzaj męski
• slovio: hranitel (хранител)
• szwedzki: (1.1) beskyddare w rodzaj wspólny; (1.1,2) försvarare w rodzaj wspólny
• ukraiński: (1.2) адвокат m rodzaj męski
• włoski: (1.1-3) difensore

źródła: