obrońca

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

obrońca (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ɔbˈrɔ̃j̃nʦ̑a], AS[obrõĩ ̯nca], zjawiska fonetyczne: nazal. rozs. artyk. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osoba, który broni, chroni przed czymś, wstawia się za kimś; zajmuje się obroną czegoś przed zagrożeniem, krzywdą, napaścią itp.
(1.2) praw.  osoba, której pracą jest obrona interesów oskarżonego podczas sprawy karnej
(1.3) sport.  gracz broniący dostępu do bramki swojej drużyny
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) obrońca ojczyzny
(1.2) obrońca z urzędu
(1.3) ostatni obrońca
synonimy:
(1.2) adwokat, rzecznik
(1.3) defensor
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  obrończyni f , obrona f 
przym.  obronny, obrończy
przysł.  obronnie
czas.  bronić, obronić, wybronić
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol.  obronić[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Renata Grzegorczykowa, Zarys słowotwórstwa polskiego. Słowotwórstwo opisowe, wyd. III poprawione, Warszawa 1979, s. 24.