obrońca
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] obrońca (język polski)
wymowa: IPA: /ɔ'brɔɲʦa/
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) osoba, który broni, chroni przed czymś, wstawia się za kimś; zajmuje się obroną czegoś przed zagrożeniem, krzywdą, napaścią itp.
- (1.2) praw. osoba, której pracą jest obrona interesów oskarżonego podczas sprawy karnej
- (1.3) sport. gracz broniący dostępu do bramki swojej drużyny
odmiana: (1) obroń|ca, ~cy, ~cy, ~cę, ~cą, ~cy, ~co; lm obroń|cy, ~ców, ~com, ~ców, ~cami, ~cach, ~cy przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje: (1.1) ~a ojczyzny; (1.2) obrońca z urzędu; (1.3) ostatni obrońca
synonimy: (1.2) adwokat, rzecznik
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. obrończyni f, obrona; przym. obronny, obrończy; przysł. obronnie; czas. bronić, obronić
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
