bronić

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: brónic

[edytuj] bronić (język polski)

wymowa:
znaczenia:
czasownik

(1.1) odpierać atak

(1.2) stawać w obronie kogoś lub czegoś; wstawiać się za kimś; czymś, być czyimś obrońcą

czaownik zwrotny

(2.1) ~ się → chronić siebie przed atakiem, odpierać atak na siebie

odmiana: koniugacja VIa przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje: (1.1) ~ kraju; (1.2) ~ racji, ~ interesów
synonimy:
antonimy: (1.2) atakować
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik obrona, obrońca
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) defend
• francuski: (1.2) protéger
• rosyjski: (1.1-2) защищать; (2.1) защищаться
• szwedzki: (1.1-2) försvara; (2.1) försvara sig
• włoski: (1.1) difendere; (1.2) proteggere; (2.1) difendersi