absolutyzm

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

absolutyzm (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˌapsɔˈlutɨsm̥], AS[apsolutysm̦], zjawiska fonetyczne: utr. dźw. wygł. akc. pob. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) polit.  monarchia nieograniczona; zob.  też absolutyzm władzy w Wikipedii
(1.2) filoz.  pogląd, według którego takie wartości, jak prawda, dobro, piękno niezmienne, wieczne i niezależne od człowieka; zob.  też absolutyzm w Wikipedii
odmiana:
blm 
przykłady:
(1.1) Na Kubie panuje absolutyzm.
składnia:
kolokacje:
(1.1) absolutyzm oświecony
synonimy:
(1.1) samowładztwo, jedynowładztwo, samodzierżawie, autokratyzm, autokracja, autarchia
antonimy:
(1.1) demokracja
(1.2) relatywizm
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  absolutysta m , absolutystka f , absolwent m , absolut m , absolucja f , absolutorium n 
czas.  absolwować
przym.  absolutny, absolutystyczny
przysł.  absolutnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc.  absolutisme < łac.  absolutus[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms.  i W.  lp  jako „-zmie” wymawia się alternatywnie jako „-zmie” albo -„źmie”
  2. Mirosław Bańko, Lidia Drabik, Lidia Wiśniakowska, Słownik spolszczeń i zapożyczeń, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, ISBN 978-83-01-15121-8.