absolutyzm

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

absolutyzm (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˌapsɔˈlutɨsm̥], AS[apsolutysm̦], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.wygł.akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) polit. monarchia nieograniczona; zob. też absolutyzm władzy w Wikipedii
(1.2) filoz. pogląd, według którego takie wartości, jak prawda, dobro, piękno niezmienne, wieczne i niezależne od człowieka; zob. też absolutyzm w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2) blm
przykłady:
(1.1) Na Kubie panuje absolutyzm.
składnia:
kolokacje:
(1.1) absolutyzm oświecony
synonimy:
(1.1) samowładztwo, jedynowładztwo, samodzierżawie, autokratyzm, autokracja, autarchia
antonimy:
(1.1) demokracja
(1.2) relatywizm
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. absolutysta m, absolutystka f, absolwent m, absolut m, absolucja f, absolutorium n
czas. absolwować
przym. absolutny, absolutystyczny
przysł. absolutnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. absolutisme < łac. absolutus[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms. i W. lp jako „-zmie” wymawia się alternatywnie jako „-zmie” albo -„źmie”
  2. Mirosław Bańko, Lidia Drabik, Lidia Wiśniakowska, Słownik spolszczeń i zapożyczeń, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, ISBN 978-83-01-15121-8.