francuski
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] francuski (język polski)
wymowa:
znaczenia:
przymiotnik
w użyciu rzeczownikowym
- (2.1) język urzędowy Francji, części Belgii, Szwajcarii, Kanady oraz kilkunastu innych państw; zob. też język francuski w Wikipedii
odmiana: lp francusk|i, ~a, ~ie; lm francuscy, ~ie; stopień wyższy: nie tworzy przykłady:
składnia:
kolokacje: (1.1) narodowość francuska; obywatelstwo francuskie, klucz francuski, frank francuski; (2.1) mówić/pisać/... po francusku
synonimy: (1.1) galijski
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) rzecz. Francja, francuszczyzna
związki frazeologiczne: (1.1) ciasto francuskie, pocałunek francuski, miłość francuska, francuska choroba, francuski piesek
etymologia: (1-2) od Francja
uwagi: tłumaczenia:
- amharski: (1-2) ፈረንሳይኛ
- angielski: (1-2) French
- chorwacki: (1-2) francuski
- czeski: (2.1) francouzština
- duński: (1.1) fransk
- esperanto: (1.1) franca; (1.2) la franca lingvo, la franca
- fiński: (1.1) ranskalainen
- francuski: (1.1) français; (2.1) français m
- grecki: (1.1) γαλλικός; (2.1) γαλλικά n
- gudźarati: (1-2) ફ્રાન્સીસી, ફ્રાન્સીસી f
- hindi: (1-2) फ़्राँसीसी, फ़्राँसीसी f
- hiszpański: (1.1-2) francés
- interlingua: (1-2) francese
- inuktitut: (2.1) ᐅᐃᕖᑎᑐᑦ (uiviititut)
- islandzki: (1.1) franskur; (2.1) franska f
- koreański: (2.1) 프랑스어
- niemiecki: (1.1) französisch; (2.1) Französisch n
- sranan tongo: (2.1) Franstongo
- szwedzki: (1.1) fransk; (2.1) franska w
- ukraiński: (1.1) француський
- włoski: (1.1-2) francese