francuski

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] francuski (język polski)

wymowa:
znaczenia:
przymiotnik

(1.1) odnoszący się do państwa Francja; związany lub wywodzący się z Francji

w użyciu rzeczownikowym

(2.1) język urzędowy Francji, części Belgii, Szwajcarii, Kanady oraz kilkunastu innych państw; zob. też język francuski w Wikipedii

odmiana: lpliczba pojedyncza francusk|i, ~a, ~ie; lmliczba mnoga francuscy, ~ie; stopień wyższy: nie tworzy
przykłady:

(1.1) Kupiłem dzisiaj wyborne francuskie wino.

(2.1) We Francji mówi się po francusku.

składnia:
kolokacje: (1.1) narodowość francuska; obywatelstwo francuski; (2.1) mówić/pisać/... po francusku
synonimy: (1.1) galijski
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1.1) rzecz.rzeczownik Francja, francuszczyzna
związki frazeologiczne: (1.1) ciasto francuskie, klucz francuski, pocałunek francuski, miłość francuska, francuska choroba, francuski piesek
etymologia: (1-2) od Francja
uwagi:
tłumaczenia:

• amharski: (1-2) ፈረንሳይኛ
• angielski: (1-2) French
• chorwacki: (1-2) francuski
• duński: (1.1) fransk
• francuski: (1.1) français; (2.1) français m
• gudżarati: (1-2) ફ્રાન્સીસી, ફ્રાન્સીસી f
• hindi: (1-2) फ़्राँसीसी, फ़्राँसीसी f
• interlingua: (1-2) francese
• islandzki: (1.1) franskur; (2.1) franska f
• niemiecki: (1-2) französisch
• włoski: (1.1-2) francese