absolucja

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] absolucja (język polski)

wymowa: wymowa ^?/i
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rel. religia rozgrzeszenie, zdjęcie klątwy kościelnej, odpuszczenie grzechów; zob. zobacz też absolucja w Wikipedii

(1.2) przest. przestarzałe uwolnienie, wyrok sądowy uwalniający oskarżonego

odmiana: (1) absolucj|a, ~i, ~i, ~ę, ~ą, ~i, ~o; lm liczba mnoga ~e, ~i, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e przykłady:

(1.1) Konający otrzymał absolucję.

(1.2) Skazanemu udzielono absolucję.

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas. czasownik absolwować; rzecz. rzeczownik absolwent, absolut, absolutyzm, absolutorium; przym. przymiotnik absolutny
związki frazeologiczne:
etymologia: łac. łacina absolutio (uwolnienie)^[1]; źródłosłów dla ros. rosyjski абсолюция^[2]
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1-2) absolution
• duński: (1.1) absolution w rodzaj wspólny
• hiszpański: (1.1-2) absolución f rodzaj żeński
• łaciński: (1.1) absolutio
• niemiecki: (1.1) Absolution f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.2) абсолюция

źródła:

1. ↑ hasło absolucja w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
2. ↑ Wiesław Witkowski, Nowy słownik zapożyczeń polskich w języku rosyjskim, s. 1, Kraków, Universitas, 2006. ISBN 83-242-0736-8.