absolucja

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] absolucja (język polski)

wymowa: posłuchaj
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rozwiązanie, rozgrzeszenie, zdjęcie klątwy kościelnej, odpuszczenie grzechów

(1.2) uwolnienie, wyrok sądowy uwalniający oskarżonego

odmiana:
przykłady:

(1.1) Henryka VII spotkała absolucja.

(1.2) Skazany dostał absolucję.

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas. czasownik absolwować, rzecz. rzeczownik absolwent, absolut, absolutyzm, absolutorium, przym. przymiotnik absolutny
związki frazeologiczne:
etymologia: łac. łacina absolutio
uwagi:
tłumaczenia:

• angielski: (1.1-2) absolution
• duński: (1.1) absolution w
• hiszpański: (1.1-2) absolución f rodzaj żeński
• łaciński: (1.1) absolutio
• niemiecki: (1.1) Absolution f rodzaj żeński