absolucja

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

[edytuj] absolucja (język polski)

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˌapsɔˈluʦ̑ʲja], AS[apsolucʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk. utr. dźw. akc. pob. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rel.  rozgrzeszenie, zdjęcie klątwy kościelnej, odpuszczenie grzechów; zob.  też absolucja w Wikipedii
(1.2) przest.  uwolnienie, wyrok sądowy uwalniający oskarżonego
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1) Konający otrzymał absolucję.
(1.2) Skazanemu udzielono absolucję.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
czas.  absolwować
rzecz.  absolwent, absolut, absolutyzm, absolutorium
przym.  absolutny
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac.  absolutio (uwolnienie)[1]; źródłosłów dla ros.  абсолюция[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło absolucja w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Wiesław Witkowski, Nowy słownik zapożyczeń polskich w języku rosyjskim, s. 1, Kraków, Universitas, 2006. ISBN 83-242-0736-8.
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Współpraca
Narzędzia
W innych językach