absolucja
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] absolucja (język polski)
wymowa: wymowa
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) rel. rozgrzeszenie, zdjęcie klątwy kościelnej, odpuszczenie grzechów; zob. też absolucja w Wikipedii
- (1.2) przest. uwolnienie, wyrok sądowy uwalniający oskarżonego
odmiana: (1) absolucj|a, ~i, ~i, ~ę, ~ą, ~i, ~o; lm ~e, ~i, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas. absolwować; rzecz. absolwent, absolut, absolutyzm, absolutorium; przym. absolutny
związki frazeologiczne:
etymologia: łac. absolutio (uwolnienie)[1]; źródłosłów dla ros. абсолюция[2]
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1-2) absolution
- duński: (1.1) absolution w
- hiszpański: (1.1-2) absolución f
- łaciński: (1.1) absolutio
- niemiecki: (1.1) Absolution f
- rosyjski: (1.2) абсолюция
źródła:
- ↑ hasło absolucja w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
- ↑ Wiesław Witkowski, Nowy słownik zapożyczeń polskich w języku rosyjskim, s. 1, Kraków, Universitas, 2006. ISBN 83-242-0736-8.