absolucja

absolucja (język polski)

wymowa:

wymowa, IPA: [ˌapsɔˈluʦ̑ʲja], AS: [apsolucʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • utr. dźw. utrata dźwięczności • akc. pob. akcent poboczny 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) rel. religia rozgrzeszenie, zdjęcie klątwy kościelnej, odpuszczenie grzechów; zob. zobacz też absolucja w Wikipedii

(1.2) przest. przestarzałe, przestarzały uwolnienie, wyrok sądowy uwalniający oskarżonego

odmiana:

(1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	absolucja	absolucje
dopełniacz	absolucji	absolucji
celownik	absolucji	absolucjom
biernik	absolucję	absolucje
narzędnik	absolucją	absolucjami
miejscownik	absolucji	absolucjach
wołacz	absolucjo	absolucje

przykłady:

(1.1) Konający otrzymał absolucję.

(1.2) Skazanemu udzielono absolucję.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

czas. czasownik absolwować

rzecz. rzeczownik absolwent, absolut, absolutyzm, absolutorium

przym. przymiotnik absolutny

związki frazeologiczne:

etymologia:

łac. łacina absolutio (uwolnienie); źródłosłów dla ros. rosyjski абсолюция

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) absolution; (1.2) absolution
• duński: (1.1) absolution w rodzaj wspólny
• hiszpański: (1.1) absolución f rodzaj żeński; (1.2) absolución f rodzaj żeński
• kaszubski: (1.1) òdpùscënk m rodzaj męski, przebôczënk m rodzaj męski, rozgrzeszënk m rodzaj męski, òdpùscenié n rodzaj nijaki, przebôczenié n rodzaj nijaki, rozgrzeszenié n rodzaj nijaki
• łaciński: (1.1) absolutio
• niemiecki: (1.1) Absolution f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.2) абсолюция
• włoski: (1.1) assoluzione f rodzaj żeński; (1.2) assoluzione f rodzaj żeński

źródła: