piękno
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] piękno (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) zbiór pozytywnych cech (harmonia, proporcja) należących do obiektu, pojęcia; coś, co podoba się, wzbudza zachwyt; zob. też piękno w Wikipedii
odmiana:
przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje: (1.1) ~o natury, ~o ciała, ~o umysłu, ~o muzyki, zmysł ~a; umiłować ~o, podziwiać ~o
synonimy:
antonimy: (1.1) brzydota
wyrazy pokrewne: przym. piękny, rzecz. piękność, piękniś; czas. upiększać (upiększyć)
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
