piękno

piękno (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈpʲjɛ̃ŋknɔ], AS: [pʹi ̯ẽŋkno], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę • i → j  i czytane jako /j/ 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) zbiór pozytywnych cech (harmonia, proporcja) należących do obiektu, pojęcia; coś, co podoba się, wzbudza zachwyt; zob. zobacz też piękno w Wikipedii

odmiana:

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

(1.1) ~o natury, ~o ciała, ~o umysłu, ~o muzyki, zmysł ~a; umiłować ~o, podziwiać ~o

synonimy:

antonimy:

(1.1) brzydota

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik piękny

rzecz. rzeczownik piękność, piękniś

czas. czasownik upiększać (upiększyć)

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) beauty
• arabski: (1.1) روعة, جمال, حسن, زهرة
• interlingua: (1.1) beltate
• islandzki: (1.1) fegurð f rodzaj żeński
• japoński: (1.1) 美 (び, bi)
• niemiecki: (1.1) Schönheit f rodzaj żeński
• nowogrecki: (1.1) κάλλος n rodzaj nijaki, ομορφιά f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) красота f rodzaj żeński
• staroegipski: (1.1) (nfrw); (nfr)
• szwedzki: (1.1) skönhet w rodzaj wspólny
• włoski: (1.1) bellezza f rodzaj żeński, bello m rodzaj męski

źródła: