piękno

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

piękno (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈpʲjɛ̃ŋknɔ], AS[pʹi ̯ŋkno], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. asynch. ę  i → j  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) zbiór pozytywnych cech (harmonia, proporcja) należących do obiektu, pojęcia; coś, co podoba się, wzbudza zachwyt; zob.  też piękno w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) piękno natury, piękno ciała, piękno umysłu, piękno muzyki, zmysł piękna; umiłować piękno, podziwiać piękno
synonimy:
antonimy:
(1.1) brzydota
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym.  piękny, przepiękny
przysł.  pięknie, przepięknie
rzecz.  piękność, piękniś
czas.  upiększać, upiększyć, pięknieć
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: