duch

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

duch (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[dux], AS[duχ] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) niematerialna postać, często obdarzona nienaturalną siłą lub zdolnościami; zob.  też duch (spirytyzm) w Wikipedii
(1.2) dusza ludzka
(1.3) zapał, entuzjazm
(1.4) umysł, myśli ludzkie
(1.5) temperament, usposobienie
(1.6) istota, treść, charakter czegoś
(1.7) starop.  odwaga
odmiana:
(1.1-2)
(1.3-6)
przykłady:
(1.1) Iwona utrzymuje się z wywoływania duchów podczas płatnych seansów spirytystycznych.
(1.3) Nie trać ducha, na pewno wszystko dobrze się skończy.
(1.4) W tej trudnej chwili będę z Tobą duchem!
(1.6) Spotkanie odbyło się w duchu pojednania i miłości.
składnia:
kolokacje:
(1.1) zobaczyć ducha • Duch Święty
(1.2) wyzionąć ducha
(1.3) duch walki, tracić/nabierać ducha
(1.5) stan ducha
synonimy:
(1.1) zjawa, widmo, upiór, zmora
antonimy:
(1.2,4) ciało
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  dusznik m.-os. , Dusiołek mzw , duszyca f , dusza, duchowny, duchowość
przym.  duchowy, uduchowiony, duchowny
czas.  dusić
przysł.  duchowo
związki frazeologiczne:
duch czasuupadać na duchu / upaść na duchupodnieść na duchu / podnosić kogoś na duchu
etymologia:
od prasł.  duch, a to od praindoeur.  dhous
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:

duch (język słowacki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) duch
(1.2) dusza
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: