usposobienie

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

usposobienie (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) temperament, zespół stałych skłonności i cech psychicznych
(1.2) nastrój, chwilowy stan psychiczny
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.2) Nie jestem dziś w przyjaznym usposobieniu.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
  • angielski: (1.1) disposition, temperament; (1.2) mood
  • francuski: (1.1) tempérament m; (1.2) humeur ż
  • niemiecki: (1.1) Temperament n; (1.2) Stimmung ż
  • rosyjski: (1.1) темперамент m; (1.2) настроение n
  • uzbecki: (1.1) fe'l; (1.2) fe'l
źródła: