Dusiołek

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dusiołek (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[duˈɕɔwɛk], AS[duśou̯ek], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy, nazwa własna

(1.1) neologizm książk. zły duch czyhający na wędrowców, aby podczas ich snuwydusićz nich duszę postać z wiersza Bolesława Leśmiana pod tym samym tytułem; zob. też Dusiołek w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wylazł z rowu Dusiołek, jak półbabek z łoża.[1]
składnia:
kolokacje:
(1.1) Dusiołek wyłazi / siada na piersi / dusi • Dusiołek ma pysk z żabia ślimaczy / zad tyli, co kwoka / ogon z rzemyka / podogonie z łyka
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. duszenie n, duszność ż, dusznica ż, dusidło n, dusiennica ż, dusimiech m, duch m
czas. dusić, udusić, poddusić, podduszać, przydusić, przyduszać, zadusić, zdusić
przym. duszny
przysł. duszno
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. dusić + -ołek; neologizm literacki Bolesława Leśmiana z wiersza Dusiołek
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Bolesław Leśmian Dusiołek