dusznik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

dusznik (język polski)[edytuj]

wymowa:
[uwaga 1] IPA[ˈduʃʲɲik], AS[dušʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) daw. osoba, która została ofiarowana Kościołowi wraz z zajmowaną przez nią ziemią, w zamian za modlitwy w intencji duszy ofiarodawcy
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. duszyca ż, dusza ż, duszyczka ż, zaduszki nmos, duch m, Duszniki nmos
przym. duchowy, zaduszny
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) źródłosłów dla pol. Duszniki[1]
uwagi:
  1. jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło Duszniki w: Maria Malec, Słownik etymologiczny nazw geograficznych Polski, s. 72, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, ISBN 83-01-13857-2.