zwyczaj

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] zwyczaj (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) sposób zachowywania się lub czynności wykonywane w określonych sytuacjach według pewnego wzoru określonego przez kulturę

(1.2) indywidualny sposób zachowywania się lub czynności wykonywane w określonych sytuacjach, charakterystyczne dla danej osoby

odmiana: lp liczba pojedyncza zwyczaj, ~u, ~owi, ~, ~em, ~u, ~u; lm liczba mnoga ~e, ~ów, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e przykłady:

(1.1) Zwyczajem bożonarodzeniowym jest dekoracja choinek.

(1.2) Moim zwyczajem jest pić rano samą kawę, bez śniadania.

składnia:
kolokacje: (1.2) dobry ~
synonimy: (1.1) tradycja, obyczaj; (1.2) przyzwyczajenie
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik zwyczajność, przyzwyczajenie; przym. przymiotnik zwyczajowy, zwyczajny, przyzwyczajony; czas. czasownik przyzwyczajać się; przysł. przysłówek zwyczajowo, zwyczajnie, zazwyczaj
związki frazeologiczne: coś wchodzi w zwyczaj, hołdować jakimś zwyczajom, jak każe obyczaj, starym zwyczajem, utarty zwyczaj; (1.1-2) mieć w zwyczaju; (1.2) nabierać zwyczaju
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) custom; (1.2) habit
• dolnołużycki: (1.1) nałog m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) costumbre f rodzaj żeński, tradición f rodzaj żeński; (1.2) hábito m rodzaj męski, costumbre f rodzaj żeński
• islandzki: háttur m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Brauch m rodzaj męski; (1.2) Gewohnheit f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) обычай m rodzaj męski; (1.2) обычай m rodzaj męski, привычка f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) sed w rodzaj wspólny, bruk n rodzaj nijaki; (1.2) vana w rodzaj wspólny; bruk n rodzaj nijaki