bruk
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] bruk (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) nawierzchnia ulicy lub drogi wyłożona kamieniem naturalnym lub kostką; zob. też bruk w Wikipedii
- (1.2) geol. kamienista pokrywa skorupy ziemskiej wytworzona w warstwach o składzie mieszanym na skutek wypłukania drobniejszych składników osadu
odmiana: lp bruk, ~u, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i
przykłady:
składnia:
kolokacje: (1.2) ~ morenowy
synonimy: kocie łby
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas. brukować; przym. brukowy; rzecz. brukowiec
związki frazeologiczne: znaleźć się na bruku (bez środków do życia), obijać się po bruku (chodzić bez celu, próżnować)
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) cobblestone pavement
- duński: (1.1) brolægning w
- esperanto: (1.1) pavimo
- francuski: (1.1) pavé m
- grecki: (1.1) καλντερίμι n
- hiszpański: (1.1) empedrado m, adoquinado m
- holenderski: (1.1) kinderkopje
- interlingua: (1.1) pavimento
- jidysz: (1.1) ברוק m (bruk)
- niemiecki: (1.1) Pflaster n
- rosyjski: (1.1) булыжник
