bruk

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] bruk (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) nawierzchnia ulicy lub drogi wyłożona kamieniem naturalnym lub kostką; zob. zobacz też bruk w Wikipedii

(1.2) geol. geologia kamienista pokrywa skorupy ziemskiej wytworzona w warstwach o składzie mieszanym na skutek wypłukania drobniejszych składników osadu

odmiana: lp liczba pojedyncza bruk, ~u, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm liczba mnoga ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i przykłady:

(1.1) Latarnia przewróciła się i rozbiła się o bruk.

składnia:
kolokacje: (1.2) ~ morenowy
synonimy: kocie łby
antonimy:
wyrazy pokrewne: czas. czasownik brukować; przym. przymiotnik brukowy; rzecz. rzeczownik brukowiec
związki frazeologiczne: znaleźć się na bruku (bez środków do życia), obijać się po bruku (chodzić bez celu, próżnować)
etymologia: śdn. średnio-dolno-niemiecki brugge (most, ulica)^[1]
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) cobblestone pavement
• duński: (1.1) brolægning w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) pavimo
• francuski: (1.1) pavé m rodzaj męski
• grecki: (1.1) καλντερίμι n rodzaj nijaki
• hiszpański: (1.1) empedrado m rodzaj męski, adoquinado m rodzaj męski
• holenderski: (1.1) kinderkopje
• interlingua: (1.1) pavimento
• jidysz: (1.1) ברוק m rodzaj męski (bruk)
• niemiecki: (1.1) Pflaster n rodzaj nijaki
• rosyjski: (1.1) булыжник

źródła:

1. ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, s. 39, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008. ISBN 978-83-01-15588-9.

[edytuj] bruk (język szwedzki)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) użytek, zastosowanie

rzeczownik, rodzaj wspólny

(2.1) zwyczaj

odmiana: przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: Hasło zaimportowane automatycznie - wymaga uzupełnienia i weryfikacji. Kliknij na Edytuj, wypełnij puste pola i usuń niniejszy komunikat. Dziękujemy!