tradycja
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] tradycja (język polski)
wymowa: IPA: /tra'dɨʦja/
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) przekazywanie z pokolenia na pokolenie zasad, obyczajów, poglądów
- (1.2) rel. pisma teologów pierwszych wieków chrześcijaństwa oraz postanowienia papieży lub patriarchów i soborów, uznane za drugie obok Biblii, źródło objawienia
odmiana: lp tradyc|ja, ~ji, ~ji, ~ję, ~ją, ~ji, ~jo; lm ~je, ~ji, ~jom, ~je, ~jami, ~jach, ~je przykłady:
składnia:
kolokacje: (1.1) ~a ustna
synonimy: (1.1) obyczajowość, obrzędy, zwyczaje
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. tradycjonalizm, tradycjonalność, tradycjonalista; przym. tradycyjny; przysł. tradycyjnie
związki frazeologiczne:
etymologia: łac. traditio
uwagi: stara forma dopełniacza liczby mnogiej: „tradycyj” tłumaczenia:
- angielski: (1.1) tradition
- chorwacki: (1.1) tradicija f
- czeski: (1.1) tradice f
- duński: (1.1) tradition w
- francuski: (1.1) tradition f
- grecki: (1.1) παράδοση f; (1.2) Ιερά Παράδοση f
- hiszpański: (1.1) tradición f; Sagrada Tradición f
- jidysz: (1.1) טראַדיציע f (tradicje)
- niemiecki: (1.1-2) Tradition f
- rosyjski: (1.1) традиция f
- szwedzki: (1.1) tradition w
- włoski: (1.1-2) tradizione f
