pułapka

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] pułapka (język polski)

wymowa: IPA: [puˈwapka], AS: [puu̯apka]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) zasadzka, podstęp

(1.2) kłopotliwa sytuacja, z której trudno wybrnąć

(1.3) urządzenie do chwytania myszy, ptaków, innych zwierząt

odmiana: lp liczba pojedyncza pułapk|a, ~i, pułapce, ~ę, ~ą, pułapce, ~o; lm liczba mnoga pułapk|i, pułapek, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i przykłady:

(1.1) Policja zastawiła pułapkę na szantażystów.

(1.2) Czuję się jak w pułapce - cierpię, ale nie potrafię od niego odejść.

(1.3) Ustawiłem pod schodami pułapkę na myszy.

składnia:
kolokacje: (1.1) zastawić na kogoś pułapkę, wpaść w pułapkę; (1.2) znaleźć się w pułapce, czuć się jak w pułapce; (1.3) pułapka na myszy
synonimy: (1.2) potrzask, matnia, sytuacja bez wyjścia; (1.3) sidła
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne: samochód pułapka
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) trap, pitfall, ruse, catch; (1.2-3) trap, pitfall, snare
• czeski: (1.3) past f rodzaj żeński
• esperanto: (1.3) kaptilo
• francuski: (1.1-3) piège m rodzaj męski
• interlingua: (1.1) insidia
• niemiecki: (1.1-3) Falle f rodzaj żeński
• suahili: (1.1-3) mtego
• ukraiński: (1.3) пастка, западня