pancerz
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] pancerz (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) u niektórych zwierząt: fragment twardej skóry lub innej powierzchni chroniący narządy wewnętrzne przed uszkodzeniem mechanicznym; ubranie o takiej cesze
- (1.2) wojsk. metalowa powłoka wokół pojazdu, okrętu chroniąca jego załogę przed zagrożeniem; metalowa powłoka chroniąca dowolny przedmiot przed zniszczeniem mechanicznym
- odmiana:
- (1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik pancerz pancerze dopełniacz pancerza pancerzy celownik pancerzowi pancerzom biernik pancerz pancerze narzędnik pancerzem pancerzami miejscownik pancerzu pancerzach wołacz pancerzu pancerze
- przykłady:
- (1.1) Niechcący nadepnąłem jakiegoś żuka, ale miał gruby pancerz i uciekł.
- (1.2) Ten czołg ma bardzo gruby pancerz.
- składnia:
- synonimy:
- (1.2) osłona
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- (1.1) rzecz. pancernik
- (1.2) przym. pancerny; rzecz. pancernik, pancerniak, pancerzownica
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1-2) armour, armouring
- duński: (1.1) skjold; (1.2) panser
- francuski: (1.1) carapace f, cuirasse f; (1.2) cuirasse f
- hiszpański: (1.1) caparazón m; (1.2) coraza f, blindaje m
- jidysz: (1.1-2) פּאַנצער m (pancer)
- niemiecki: (1.1) Panzer m
- nowogrecki: (1.1) καύκαλο n; (1.2) θώρακας m
- rosyjski: (1.1) панцирь m
- szwedzki: (1.1) pansar n; (1.2) pansar n
- źródła:
