okręt

okręt (język polski)

(1.1) okręt

wymowa:

IPA: [ˈɔkrɛ̃nt], AS: [okrẽnt], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja • asynch. ę  asynchroniczna wymowa ę 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) jednostka pływająca pod banderą wojenną, należąca do marynarki wojennej państwa; zob. zobacz też okręt w Wikipedii

(1.2) duży statek morski

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	okręt	okręty
dopełniacz	okrętu	okrętów
celownik	okręcie	okrętom
biernik	okręt	okręty
narzędnik	okrętem	okrętami
miejscownik	okręcie	okrętach
wołacz	okręt	okręty

przykłady:

(1.1) Okręt musi być dowodzony przez oficera marynarki.

składnia:

kolokacje:

(1.1) okręt liniowy, okręt rakietowy, okręt desantowy, okręt lotniczy, okręt eskortowy, okręt flagowy, służyć na okręcie

synonimy:

(1.1) statek, jednostka pływająca

antonimy:

wyrazy pokrewne:

przym. przymiotnik okrętowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) warship
• arabski: (1.1) سفينة
• czeski: (1.1) loď
• francuski: (1.1) vaisseau m rodzaj męski, navire m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) navío m rodzaj męski, buque de guerra m rodzaj męski
• litewski: (1.1) laivas m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Kriegsschiff n rodzaj nijaki
• nowogrecki: (1.1) πολεμικό πλοίο n rodzaj nijaki, πολεμικό n rodzaj nijaki
• rosyjski: (1.1) (военный) корабль m rodzaj męski
• włoski: (1.1) bastimento m rodzaj męski

źródła: