pancernik

pancernik (język polski)

pancernik (1.1)

pancernik (1.2)

wymowa:

IPA: [pãnˈʦ̑ɛrʲɲik], AS: [pãncerʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. zmiękczenie • nazal. nazalizacja 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) zool. zoologia niewielki ssak o pancerzu złożonym z ruchomych tarczek; zob. zobacz też pancerniki w Wikipedii

(1.2) wojsk. wojskowość silnie opancerzony okręt, wyposażony w działa bardzo dużego kalibru; zob. zobacz też pancernik (okręt) w Wikipedii

odmiana:

(1.1) lp liczba pojedyncza pancernik, ~a, ~owi, ~a, ~iem, ~u, ~u; lm liczba mnoga ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i

(1.2) lp liczba pojedyncza pancernik, ~a, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm liczba mnoga jak (1.1)

przykłady:

(1.1) Pancerniki żyją głównie w Ameryce.

(1.2) Po wojnie znaczenie pancerników spadło na rzecz lotniskowców.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) peba, tatusja

(1.2) okręt liniowy, drednot

antonimy:

wyrazy pokrewne:

(1) zob. zobacz: pancerz

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1) od pancerz (niezależnie (1.1) i (1.2))

uwagi:

(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ssaki

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) armadillo; (1.2) battleship
• francuski: (1.1) tatou m rodzaj męski; (1.2) cuirassé m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) armadillo m rodzaj męski; (1.2) acorazado m rodzaj męski
• interlingua: (1.2) cuirassato
• islandzki: (1.2) herskip n rodzaj nijaki
• niemiecki: (1.1) Gürteltier n rodzaj nijaki; (1.2) Schlachtschiff n rodzaj nijaki
• nowogrecki: (1.1) αρμαδίλιο n rodzaj nijaki, αρμαντίλλο n rodzaj nijaki; (1.2) θωρηκτό n rodzaj nijaki
• szwedzki: (1.1) bälta w rodzaj wspólny

źródła: