pancernik
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] pancernik (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) zool. niewielki ssak o pancerzu złożonym z ruchomych tarczek; zob. też pancernik (zwierzę) w Wikipedii
- (1.2) wojsk. silnie opancerzony okręt, wyposażony w działa bardzo dużego kalibru; zob. też pancernik (okręt) w Wikipedii
odmiana: (1.1) lp pancernik, ~a, ~owi, ~a, ~iem, ~u, ~u; lm ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i; (1.2) lp pancernik, ~a, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm jak (1.1)
przykłady:
- (1.1) Pancerniki żyją głównie w Ameryce.
- (1.2) Po wojnie znaczenie pancerników spadło na rzecz lotniskowców.
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) peba, tatusja; (1.2) okręt liniowy, drednot
antonimy:
wyrazy pokrewne: (1) zob. pancerz
związki frazeologiczne:
etymologia: (1) od pancerz (niezależnie (1.1) i (1.2))
uwagi: zobacz też: Indeks:Polski - Zwierzęta
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) armadillo; (1.2) battleship
- interlingua: (1.2) cuirassato
