pancernik
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] pancernik (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) zool. niewielki ssak o pancerzu złożonym z ruchomych tarczek; zob. też pancerniki w Wikipedii
- (1.2) wojsk. silnie opancerzony okręt, wyposażony w działa bardzo dużego kalibru; zob. też pancernik (okręt) w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1) lp pancernik, ~a, ~owi, ~a, ~iem, ~u, ~u; lm ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i
- (1.2) lp pancernik, ~a, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm jak (1.1)
- przykłady:
- (1.1) Pancerniki żyją głównie w Ameryce.
- (1.2) Po wojnie znaczenie pancerników spadło na rzecz lotniskowców.
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) peba, tatusja
- (1.2) okręt liniowy, drednot
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1) od pancerz (niezależnie (1.1) i (1.2))
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ssaki
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) armadillo; (1.2) battleship
- francuski: (1.1) tatou m; (1.2) cuirassé m
- hiszpański: (1.1) armadillo m; (1.2) acorazado m
- interlingua: (1.2) cuirassato
- islandzki: (1.2) herskip n
- niemiecki: (1.1) Gürteltier n; (1.2) Schlachtschiff n
- nowogrecki: (1.1) αρμαδίλιο n, αρμαντίλλο n; (1.2) θωρηκτό n
- szwedzki: (1.1) bälta w
- źródła:
