czołg
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] czołg (język polski)
wymowa: IPA: [ʧɔwk]
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) wojsk. pojazd bojowy poruszający się na gąsienicach, wyposażony w armatę i pancerz; zob. też czołg w Wikipedii
odmiana: (1.1) lp czołg, ~u, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i
przykłady:
- (1.1) Partyzanci urządzili zasadzkę na przejeżdżający pluton czołgów.
składnia:
kolokacje: (1.1) czołg jeździ/strzela, wieżyczka/działo czołgu; lekki/średni/ciężki czołg, czołg liniowy/podstawowy/specjalny/powietrznodesantowy
synonimy: (1.1) tank, tankietka
antonimy: (1.1) piechota
wyrazy pokrewne: (1.1) przym. czołgowy; rzecz. czołgista;działo samobieżne
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.1) od czołgać się (pierwsze czołgi poruszały się bardzo wolno i nisko nad ziemią)
uwagi: (1.1) por. przym. „pancerny”
tłumaczenia:
- angielski: (1.1) tank
- białoruski: (1.1) танк m
- bułgarski: (1.1) танк m
- chorwacki: (1.1) tenk m
- dolnołużycki: (1.1) tank m
- duński: (1.1) tank w
- francuski: (1.1) char m
- grecki: (1.1) τανκ n, άρμα n
- hebrajski: (1.1) טנק (tank)
- hiszpański: (1.1) tanque m
- interlingua: (1.1) tank
- islandzki: (1.1) skriðdreki m
- jidysz: (1.1) טאַנק m (tank)
- niemiecki: (1.1) Tank m, Panzer m, Panzerkampfwagen m
- rosyjski: (1.1) танк m
- szwedzki: (1.1) stridsvagn w, tank w
