prawo jazdy

prawo jazdy (język polski)

polskie prawo jazdy (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈpravɔ ˈjazdɨ], AS: [pravo i ̯azdy]

znaczenia:

związek wyrazów w funkcji rzeczownika rodzaju nijakiego

(1.1) dokument potwierdzający umiejętności jego posiadacza do prowadzenia pojazdów mechanicznych, wydawany przez odpowiednie organy państwowe; zob. zobacz też prawo jazdy w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	prawo jazdy
dopełniacz	prawa jazdy
celownik	prawu jazdy
biernik	prawo jazdy
narzędnik	prawem jazdy
miejscownik	prawie jazdy
wołacz	prawie jazdy

przykłady:

(1.1) Nie mogę prowadzić, bo zapomniałem prawo jazdy.

(1.1) Rafał marzy o prawie jazdy.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) pot. potocznie prawko

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

(1.1) często popełnianym błędem jest odmienianie także drugiego członu

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) driving licence, driver's license
• arabski: (1.1) رخصة قيادة
• chorwacki: (1.1) vozačka dozvola
• czeski: (1.1) řidičský průkaz
• duński: (1.1) kørekort n rodzaj nijaki
• esperanto: (1.1) kondukpermesilo, stirpermesilo
• fiński: (1.1) ajokortti
• francuski: (1.1) permis de conduire m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) permiso de conducir m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) ökuleyfi n rodzaj nijaki
• macedoński: (1.1) возачка дозвола
• niemiecki: (1.1) Führerschein m rodzaj męski
• norweski (bokmål)‬: (1.1) førerkort
• norweski (nynorsk)‬: (1.1) førarkort
• nowogrecki: (1.1) άδεια οδηγήσεως f rodzaj żeński, δίπλωμα οδήγησης n rodzaj nijaki
• portugalski: (1.1) carta de condução f rodzaj żeński; braz. port. język portugalski używany w Brazylii carteira de motorista f rodzaj żeński, carta de motorista f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) водительское удостоверение
• szwedzki: (1.1) körkort n rodzaj nijaki
• włoski: (1.1) patente di guida

źródła: