prawo jazdy

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] prawo jazdy (język polski)

wymowa: IPA: /'pravɔ 'jazdɨ/
znaczenia:
związek wyrazów w funkcji rzeczownika rodzaju nijakiego

(1.1) dokument potwierdzający umiejętności jego posiadacza do prowadzenia pojazdów mechanicznych, wydawany przez odpowiednie organy państwowe; zob. zobacz też prawo jazdy w Wikipedii

odmiana: patrz: prawo, jazda (związek rządu) przykłady:

(1.1) Nie mogę prowadzić, bo zapomniałem prawa jazdy.

(1.1) Rafał marzy o prawie jazdy.

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) pot. potocznie prawko
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: (1.1) często popełnianym błędem jest odmienianie także drugiego członu^[1] tłumaczenia:

• angielski: (1.1) driving licence, driver's license
• chorwacki: (1.1) vozačka dozvola
• duński: (1.1) kørekort n rodzaj nijaki
• esperanto: (1.1) kondukpermesilo, stirpermesilo
• fiński: (1.1) ajokortti
• francuski: (1.1) permis de conduire m rodzaj męski
• grecki: (1.1) άδεια οδηγήσεως f rodzaj żeński, δίπλωμα οδήγησης n rodzaj nijaki
• hiszpański: (1.1) permiso de conducir m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) ökuleyfi n rodzaj nijaki
• niemiecki: (1.1) Führerschein m rodzaj męski
• portugalski: (1.1) carta de condução f rodzaj żeński; braz. brazylijski carteira de motorista f rodzaj żeński, carta de motorista f rodzaj żeński
• szwedzki: (1.1) körkort n rodzaj nijaki
• włoski: (1.1) patente di guida

źródła:

1. ↑ Czeski błąd w: Maciej Malinowski, Obcy język polski.