bać się
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
bać się (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
czasownik zwrotny niedokonany (dk. brak)
- odmiana:
- (1.1-2)
forma liczba pojedyncza liczba mnoga 1 os. 2 os. 3 os. 1 os. 2 os. 3 os. bezokolicznik bać się czas teraźniejszy boję się boisz się boi się boimy się boicie się boją się czas przeszły m bałem się bałeś się bał się baliśmy się baliście się bali się f bałam się bałaś się bała się bałyśmy się bałyście się bały się n bałom się
(forma potencjalna)bałoś się
(forma potencjalna)bało się pozostałe formy czas przyszły m będę się bał,
będę się baćbędziesz się bał,
będziesz się baćbędzie się bał,
będzie się baćbędziemy się bali,
będziemy się baćbędziecie się bali,
będziecie się baćbędą się bali,
będą się baćf będę się bała,
będę się baćbędziesz się bała,
będziesz się baćbędzie się bała,
będzie się baćbędziemy się bały,
będziemy się baćbędziecie się bały,
będziecie się baćbędą się bały,
będą się baćn będę się bało
(forma potencjalna),
będę się baćbędziesz się bało,
będziesz się baćbędzie się bało,
będzie się baćczas zaprzeszły m bałem się był bałeś się był bał się był baliśmy się byli baliście się byli bali się byli f bałam się była bałaś się była bała się była bałyśmy się były bałyście się były bały się były n bałom się było
(forma potencjalna)bałoś się było
(forma potencjalna)bało się było forma bezosobowa czasu przeszłego bano się tryb rozkazujący – bój się niech się boi bójmy się bójcie się niech się boją tryb przypuszczający m bałbym się,
byłbym się bałbałbyś się,
byłbyś się bałbałby się,
byłby się bałbalibyśmy się,
bylibyśmy się balibalibyście się,
bylibyście się balibaliby się,
byliby się balif bałabym się,
byłabym się bałabałabyś się,
byłabyś się bałabałaby się,
byłaby się bałabałybyśmy się,
byłybyśmy się bałybałybyście się,
byłybyście się bałybałyby się,
byłyby się bałyn bałobym się,
byłobym się bało
(formy potencjalne)bałobyś się,
byłobyś się bało
(formy potencjalne)bałoby się,
byłoby się bałoimiesłów przymiotnikowy czynny m bojący się, niebojący się f bojąca się, niebojąca się bojące się, niebojące się n bojące się, niebojące się imiesłów przysłówkowy współczesny bojąc się, nie bojąc się rzeczownik odczasownikowy banie się, niebanie się
- przykłady:
- (1.1) Boję się tego egzaminu, bo prawie się do niego nie uczyłem.
- (1.1) Żołnierze nie bali się śmierci.
- (1.2) Bardzo się boję o Staszka, powinien był już wrócić godzinę temu. Mam nadzieję, że nic mu się nie stało…
- kolokacje:
- (1.1) bać się psa / bandyty / burzy / ciemności / Boga / …
- (1.2) bać się o męża / dzieci / zdrowie / …
- synonimy:
- (1.1) lękać się, obawiać się, trwożyć się, żart. mieć pietra, reg. pozn. drygać, reg. pozn. mieć gzik w kolanach
- (1.2) niepokoić się
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- (1.1) bać się własnego cienia • bać się jak ognia • bać się spojrzeć w oczy • wulg. bać się o własną dupę
- etymologia:
- scs. бояти сѧ < litew. bijotis (bać się), litew. bajus (straszny), prus. bijatwei (bać się), prus. pobajint (ukarać, straszyć), hin. bhajate (boi się), hin. bhīma- i hin. bhīti- (strach)[potrzebna transliteracja na hindi], awest. b(a)jente, (boją się).[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) be afraid, be scared; (1.2) worry
- arabski: (1.1) خاف ,خشي, رعب, رهب ,خشي, ذعر
- chorwacki: (1.1) bojati se; (1.2) bojati se
- czeski: (1.1) bát se; (1.2) bát se
- dolnołużycki: (1.1) bójaś se, tšachaś se; (1.2) bójaś se, tšachaś se
- duński: (1.1) være bange
- francuski: (1.1) avoir peur, craindre; (1.2) avoir peur, craindre
- hiszpański: (1.1) tener miedo, temer; (1.2) temer, preocuparse
- interlingua: (1.1) angustiar
- jidysz: (1.1) מורא האָבן (mojre hobn)
- kazachski: (1.1) қорқу
- niemiecki: (1.1) fürchten, sich fürchten, Angst haben; (1.2) fürchten
- norweski (bokmål): (1.1) være redd; (1.2) være redd
- nowogrecki: (1.1) φοβάμαι; (1.2) φοβάμαι
- polski język migowy:
(w zapisie )
- portugalski: (1.1) temer, ter medo
- rosyjski: (1.1) бояться; (1.2) бояться, беспокоиться
- suahili: (1.1) ogopa
- wilamowski: fietta
- włoski: (1.1) avere paura
- źródła:
- ↑ hasło bać się w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków, Krakowska Spółka Wydawnicza, 1927.
