plac
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Spis treści |
[edytuj] plac (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) wydzielona część miasta, otoczona ulicami i budynkami, zwykle wyłączona z ruchu pojazdów
- (1.2) określone miejsce
- (1.3) pot. wolna przestrzeń
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik plac place dopełniacz placu placów celownik placowi placom biernik plac place narzędnik placem placami miejscownik placu placach wołacz placu place
- przykłady:
- (1.1) Na placu przed ministerstwem demonstrowali niezadowoleni.
- (1.2) Na placu bitwy nie było już nikogo.
- (1.3) Skończył mi się plac na półce.
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) rondo, skrzyżowanie
- związki frazeologiczne:
- (1.1) plac boju • plac zabaw
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) square
- arabski: (1.1) ميدان (mīdān) m
- baskijski: (1.1) enparantza, plaza
- chorwacki: (1.1) trg m
- duński: (1.1) plads w
- esperanto: (1.1) placo
- francuski: (1.1) place f
- islandzki: (1.1) torg n, pláss n
- jidysz: (1.1) פּלאַץ m (plac), סקווער m (skwer)
- litewski: (1.1) aikštė f
- niemiecki: (1.1) Platz m
- nowogrecki: (1.1) πλατεία n
- polski język migowy:
(w zapisie )
- portugalski: (1.1) praça
- rosyjski: (1.1) площадь f
- rumuński: (1.1) piaţă f
- słowacki: (1.1) námestie
- szwedzki: (1.1) plats w, torg n
- wilamowski: (1.1) płon
- włoski: (1.1) piazza f
- źródła:
[edytuj] plac (esperanto (morfem))
- wymowa:
- znaczenia:
- (1.1) plac
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
