plac
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] plac (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) wydzielona część miasta, otoczona ulicami i budynkami, zwykle wyłączona z ruchu pojazdów
- (1.2) określone miejsce
- (1.3) pot. wolna przestrzeń
odmiana: (1.1) lp plac, ~u, ~owi, ~, ~em, ~u, ~u; lm ~e, ~y, ~om, ~e, ~ami, ~ach, ~e przykłady:
- (1.1) Na placu przed ministerstwem demonstrowali niezadowoleni.
- (1.2) Na placu bitwy nie było już nikogo.
- (1.3) Skończył mi się plac na półce.
składnia:
kolokacje: (1.1) być na placu; iść/jechać na plac; ~ budowy
synonimy: (1.1) rondo, skrzyżowanie
antonimy: (1.1) ulica, skwer, aleja
wyrazy pokrewne: (1.1) zdrobn. placyk; rzecz. placówka
związki frazeologiczne: (1.1) plac boju, plac zabaw
etymologia: (1.1) niem. Platz
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) square
- arabski: (1.1) ميدان (maydaan) m
- chorwacki: (1.1) trg m
- duński: (1.1) plads w
- francuski: (1.1) place f
- islandzki: (1.1) torg n, pláss n
- jidysz: (1.1) פּלאַץ m (plac), סקווער m (skwer)
- niemiecki: (1.1) Platz m
- rosyjski: (1.1) площадь f
- rumuński: (1.1) piaţă f
- szwedzki: (1.1) plats w, torg n
[edytuj] plac (esperanto)
znaczenia:
przykłady:
- (1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: Hasło zostało automatycznie zaimportowane z XIX-wiecznego słownika i nie zostało ręcznie zweryfikowane. Możesz kliknąć na link edytuj, sam je uzupełnić i usunąć niniejszy komunikat! Dziękujemy!
