odrzucać

odrzucać (język polski)

wymowa:

wymowa, IPA: [ɔḍˈʒuʦ̑aʨ̑], AS: [oḍžucać], zjawiska fonetyczne: udziąs. udziąsłowienie 

znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. aspekt dokonany odrzucić)

(1.1) oddalać gwałtownie od siebie

(1.2) zmieniać położenie ruchem gwałtownym czy rzutem

(1.3) wykonywać czynność świadczącą o nieakceptowaniu czegoś

(1.4) unikać potwierdzenia a nawet zaprzeczać

(1.5) med. medycyna, medyczny nie przyjmować przeszczepu

(1.6) wojsk. wojskowość zmuszać do cofania

odmiana:

przykłady:

(1.1) W tamtych czasach odrzucałem myśli, że mogłoby się wydarzyć coś tak spektakularnego.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) odpychać, odtrącać, odpierać, odkładać, skreślać, spławiać, wywalać, wyrzucać, pozbywać się, zbywać

(1.2) rzucać, odkładać, odbijać, odpychać, odgarniać, ciskać, wyrzucać, wywalać, wulg. wulgarnie wypierdalać

(1.3) nie akceptować, nie uznawać, nie przyjmować, nie aprobować, nie godzić się, odmawiać, wetować, zaprzepaszczać, unieważniać, anulować

(1.4) negować, zaprzeczać, dementować, odpierać, przeczyć

(1.5) nie przyjmować, nie tolerować, tracić

(1.6) odpierać

antonimy:

nie odrzucać, akceptować, przyjmować, przyswajać, tolerować, aprobować, przygarniać, przysposabiać

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik odrzucanie

ims. imiesłów odrzucany

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) cast, rebuff; (1.2) cast; (1.3) refuse, reject, fob off, overrule; (1.4) deny, negative; (1.5) reject

źródła: