antyk

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] antyk (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) świat starożytnej kultury grecko-łacińskiej; zob. zobacz też starożytność w Wikipedii

(1.2) przedmiot pochodzący z okresu starożytności

(1.3) przen. przenośnie człowiek staroświecki, dawnej daty

(1.4) reg. łódz. regionalizm łódzki stary człowiek^[1]

odmiana: lp liczba pojedyncza antyk|~, ~u, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~!; lm liczba mnoga ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i! przykłady:

(1.1) Zawsze interesował mnie świat antyku.

(1.2) W jego mieszkaniu jest dużo pięknych antyków.

(1.4) Nie chce mi się iść na te imieniny, same antyki tam będą siedzieć.

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) starożytność
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik antykwariusz, antykwarz, antykwariat, antykwarnia, antyczność; przym. przymiotnik antyczny
związki frazeologiczne:
etymologia: franc. francuski antique
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.2) antique
• esperanto: (1.1) antikvo; (1.2) antikvaĵo
• francuski: (1.1) antique
• interlingua: (1.1) antiquo, antiquitate
• japoński: (1.1)　古代; (1.2) 骨董品
• jidysz: (1.1) אַנטיק
• niemiecki: (1.2) Antiquität
• slovio: (1.1) antik (антик)
• ukraiński: (1.1) антик m rodzaj męski

źródła:

1. ↑ Danuta Bieńkowska, Marek Cybulski, Elżbieta Umińska-Tytoń, Słownik dwudziestowiecznej Łodzi, s. 173, Łódź, WUŁ, 2007. ISBN 978-83-75-25095-4.