antyk

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

antyk (język polski)[edytuj]

antyki (1.2)
wymowa:
IPA[ˈãntɨk], AS[ãntyk], zjawiska fonetyczne: nazal. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) hist.  świat starożytnej kultury grecko-łacińskiej; zob.  też starożytność w Wikipedii
(1.2) pot.  przedmiot stary, zabytkowy
(1.3) przen.  człowiek staroświecki, dawnej daty
(1.4) reg. łódz.  stary człowiek[1]
(1.5) uczn.  rodzic[2]
(1.6) uczn.  nauczyciel (zwłaszcza starej daty)[2]
odmiana:
(1.2)
przykłady:
(1.1) Zawsze interesował mnie świat antyku.
(1.2) W jego mieszkaniu jest dużo pięknych antyków.
(1.4) Nie chce mi się iść na te imieniny, same antyki tam będą siedzieć.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) starożytność
(1.2) staroć, zabytek
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  antyczność
przym.  antyczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc.  antique
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Danuta Bieńkowska, Marek Cybulski, Elżbieta Umińska-Tytoń, Słownik dwudziestowiecznej Łodzi, s. 173, Łódź, WUŁ, 2007, ISBN 978-83-75-25095-4.
  2. 2,0 2,1 Małgorzata Kasperczak, Monika Rzeszutek, Joanna Smól, Halina Zgółkowa, Nowy słownik gwary uczniowskiej, red. Halina Zgółkowa, s. 19, Wrocław, Wydawnictwo EUROPA, 2004, ISBN 83-88962-71-X.