antyk
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] antyk (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) świat starożytnej kultury grecko-łacińskiej; zob. też starożytność w Wikipedii
- (1.2) przedmiot pochodzący z okresu starożytności
- (1.3) przen. człowiek staroświecki, dawnej daty
- (1.4) reg. łódz. stary człowiek[1]
odmiana: lp antyk|~, ~u, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~!; lm ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i! przykłady:
- (1.1) Zawsze interesował mnie świat antyku.
- (1.2) W jego mieszkaniu jest dużo pięknych antyków.
- (1.4) Nie chce mi się iść na te imieniny, same antyki tam będą siedzieć.
składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) starożytność
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. antykwariusz, antykwarz, antykwariat, antykwarnia, antyczność; przym. antyczny
związki frazeologiczne:
etymologia: franc. antique
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.2) antique
- esperanto: (1.1) antikvo; (1.2) antikvaĵo
- francuski: (1.1) antique
- interlingua: (1.1) antiquo, antiquitate
- japoński: (1.1) 古代; (1.2) 骨董品
- jidysz: (1.1) אַנטיק
- niemiecki: (1.2) Antiquität
- slovio: (1.1) antik (антик)
źródła:
- ↑ Danuta Bieńkowska, Marek Cybulski, Elżbieta Umińska-Tytoń, Słownik dwudziestowiecznej Łodzi, s. 173, Łódź, WUŁ, 2007. ISBN 978-83-75-25095-4.
