antyk

antyk (język polski)

antyki (1.2)

wymowa:

IPA: [ˈãntɨk], AS: [ãntyk], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) świat starożytnej kultury grecko-łacińskiej; zob. zobacz też starożytność w Wikipedii

(1.2) przedmiot pochodzący z okresu starożytności

(1.3) przen. przenośnie człowiek staroświecki, dawnej daty

(1.4) reg. łódz. regionalizm łódzki stary człowiek

odmiana:

(1.2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	antyk	antyki
dopełniacz	antyku	antyków
celownik	antykowi	antykom
biernik	antyk	antyki
narzędnik	antykiem	antykami
miejscownik	antyku	antykach
wołacz	antyku	antyki

przykłady:

(1.1) Zawsze interesował mnie świat antyku.

(1.2) W jego mieszkaniu jest dużo pięknych antyków.

(1.4) Nie chce mi się iść na te imieniny, same antyki tam będą siedzieć.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) starożytność

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik antykwariusz, antykwarz, antykwariat, antykwarnia, antyczność

przym. przymiotnik antyczny

związki frazeologiczne:

etymologia:

franc. francuski antique

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.2) antique
• duński: (1.1) antik w rodzaj wspólny; (1.2) antik w rodzaj wspólny; antikvitet w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) antikvo; (1.2) antikvaĵo
• francuski: (1.1) antique
• interlingua: (1.1) antiquo, antiquitate
• japoński: (1.1)　古代; (1.2) 骨董品
• jidysz: (1.1) אַנטיק
• niemiecki: (1.2) Antiquität
• slovio: (1.1) antik (антик)
• turecki: antika
• ukraiński: (1.1) антик m rodzaj męski

źródła: