wdzięk

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

wdzięk (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[vʲʥ̑ɛ̃ŋk], AS[vʹʒ́ẽŋk], zjawiska fonetyczne: zmięk. nazal. asynch. ę  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) sprawianie miłego wrażenia swoim wyglądem i / lub zachowaniem
odmiana:
przykłady:
(1.1) Ależ ona posiada wdzięk, zwłaszcza jak się przeciąga.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) czar, gracja, powab, urok; książk.  wdzięczność, charme
antonimy:
(1.1) niezgrabność
hiperonimy:
(1.1) piękno
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  wdzięczność f , wdzięki nm.-os. 
przym.  wdzięczny
przysł.  wdzięcznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: