omlet

omlet (język polski)

omlet (1.1)

wymowa:

IPA: [ˈɔ̃mlɛt], AS: [õmlet], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) kulin. kulinaria potrawa przyrządzona z ubitych jajek z dodatkiem mleka i mąki, smażona, przypominająca gruby naleśnik; podawana samodzielnie lub z nadzieniem, na słodko lub pikantnie; zob. zobacz też omlet w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	omlet	omlety
dopełniacz	omletu / omleta	omletów
celownik	omletowi	omletom
biernik	omlet	omlety
narzędnik	omletem	omletami
miejscownik	omlecie	omletach
wołacz	omlecie	omlety

przykłady:

(1.1) Mój chłopak robi na śniadanie świetne omlety z pomidorami i serem.

składnia:

kolokacje:

(1.1) omlet z dżemem / z pieczarkami / ze szpinakiem / … • przygotować / zrobić / smażyć / zamówić / zjeść omlet • omlet francuski / hiszpański / angielski / włoski • omlet smaży się / rumieni / piecze / zapieka

synonimy:

(1.1) jajecznik

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik

zdrobn. zdrobniale omlecik m rodzaj męski

przym. przymiotnik omletowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• afrykanerski: (1.1) omelet
• albański: (1.1) omëletë
• angielski: (1.1) omelette bryt. brytyjski angielski, omelet amer. amerykański angielski
• arabski: (1.1) عجة البيض
• białoruski: (1.1) омлет m rodzaj męski
• czeski: (1.1) omeleta f rodzaj żeński
• duński: (1.1) omelet w rodzaj wspólny
• haitański: (1.1) omlèt
• japoński: (1.1) オムレツ (omuretsu)
• litewski: (1.1) omletas
• nowogrecki: (1.1) ομελέτα f rodzaj żeński
• rosyjski: (1.1) омлет m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) omelett w rodzaj wspólny

źródła: