matematyk

matematyk (język polski)

wymowa:

IPA: [ˌmatɛ̃ˈmatɨk], AS: [matẽmatyk], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja • akc. pob. akcent poboczny 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osoba zajmująca się zawodowo matematyką

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	matematyk	matematycy
dopełniacz	matematyka	matematyków
celownik	matematykowi	matematykom
biernik	matematyka	matematyków
narzędnik	matematykiem	matematykami
miejscownik	matematyku	matematykach
wołacz	matematyku	matematycy

przykłady:

(1.1) Mój wujek jest matematykiem.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik matematyczka f rodzaj żeński, matematyka f rodzaj żeński

związki frazeologiczne:

etymologia:

łac. łacina mathematicus

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) mathematician
• arabski: (1.1) رياضي
• baskijski: (1.1) matematikari
• bułgarski: (1.1) математик
• dolnołużycki: (1.1) matematikaŕ m rodzaj męski
• esperanto: (1.1) matematikisto
• interlingua: (1.1) mathematico
• japoński: (1.1) 数学者 (すうがくしゃ)
• jidysz: (1.1) מאַטעמאַטיקער m rodzaj męski (matematiker)
• niemiecki: (1.1) Mathematiker m rodzaj męski
• norweski (bokmål): (1.1) matematiker
• rosyjski: (1.1) математик m rodzaj męski
• słowacki: (1.1) matematik
• szwedzki: (1.1) matematiker
• węgierski: (1.1) matematikus

źródła: