matematyk

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] matematyk (język polski)

wymowa: IPA: [ˌmatɛ̃ˈmatɨk], AS: [matẽmatyk], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja• akc. pob. akcent poboczny
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) osoba zajmująca się zawodowo matematyką

odmiana: (1.1) lp liczba pojedyncza matematy|k, ~ka, ~kowi, ~ka, ~kiem, ~ku, ~ku; lm liczba mnoga ~cy, ~ków, ~kom, ~ków, ~kami, ~kach, ~cy przykłady:

(1.1) Mój wujek jest matematykiem.

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz. rzeczownik matematyczka
związki frazeologiczne:
etymologia: łac. łacina mathematicus^[1]
uwagi: tłumaczenia:

• angielski: (1.1) mathematician
• bułgarski: (1.1) математик
• dolnołużycki: (1.1) matematikaŕ m rodzaj męski
• esperanto: (1.1) matematikisto
• interlingua: (1.1) mathematico
• japoński: (1.1) 数学者 (すうがくしゃ)
• jidysz: (1.1) מאַטעמאַטיקער m rodzaj męski (matematiker)
• niemiecki: (1.1) Mathematiker m rodzaj męski
• norweski (bokmål): (1.1) matematiker
• rosyjski: (1.1) математик m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) matematiker
• węgierski: (1.1) matematikus

źródła:

1. ↑ hasło matematyk w: Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN.