darń
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] darń (język polski)
wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) zwarty splot trawy, czasem wraz z innymi roślinami, silnie związany z wierzchnią warstwą gleby; pocięta na płaty używana jest jako umocnienie skarp, nasypów, mogił; zob. też darń w Wikipedii
- (1.2) splot korzeni oraz pędów roślin (nie traw) tworzących ścisłą powierzchnię na ziemi lub wodzie
odmiana: lp dar|ń, ~ni, ~ni, ~ń, ~nią, ~ni, ~ni; lm ~nie, ~ni, ~niom, ~nie, ~niami, ~niach, ~nie przykłady:
- (1.1) Oprócz tego szczątka budowli sczerniałego na horodyszczu nie było nic: ani drzewa, ani kamienia, pokrywała je darń, skąpe zioła i stare kretowiny. (J. I. Kraszewski: Stara baśń)
składnia:
kolokacje: (1.1) pokryty ~nią; (1.2) ~ leśna
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: tłumaczenia:
- angielski: (1.1) sod
