czytanie

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

czytanie (język polski)[edytuj]

czytanie (1.2)
wymowa:
IPA[ʧ̑ɨˈtãɲɛ], AS[čytãńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.-ni… wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) rzecz. odczas. od: czytać
(1.2) zapoznawanie się z treścią tego, co zostało napisane
(1.3) polit. w parlamencie: przedstawianie projektu ustawy w celu dyskusji nad nią
(1.4) rel. odczytywanie fragmentów Pisma Świętego podczas mszy świętej i Liturgii godzin
(1.5) fragment tekstu odczytywany jako (1.4)
odmiana:
(1.2)
(1.3-4)
przykłady:
(1.2) Częste czytanie przy świeczce może niszczyć wzrok.
(1.3) Projekt ustawy przepadł w drugim czytaniu.
(1.4) Po drugim czytaniu ministranci podchodzą do celebransa z kadzielnicą.
(1.5) Lekcjonarz w tym dniu przewiduje dziewięć czytań biblijnych: siedem starotestamentalnych, epistołę oraz ewangelię[1].
składnia:
kolokacje:
(1.3) pierwsze / drugie czytanie
(1.4) czytanie z Drugiego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian / z Księgi Apokalipsy świętego Jana Apostoła
synonimy:
(1.2) lektura
(1.4) lekcja
antonimy:
hiperonimy:
(1.2) czynność
(1.4) czynność
(1.5) tekst
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. czytywanie n, czytelnia ż, czytelnik m, czytelniczka ż, czytelnictwo n, czytadło n, czytnik m, czytanka ż, przeczytanie n, czytelność ż, poczytność ż
czas. czytać ndk., czytywać ndk.
przym. czytelny, oczytany, poczytny
przysł. czytelnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
rzecz. odczas. od: czytać
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: