lektura

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

lektura (język polski)[edytuj]

lektura (1.1)
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) czynność czytania[1]
(1.2) to, co ktoś czyta lub będzie czytał[1]
(1.3) szkoln. pozycja książkowa przeznaczona czytania i omawiania w toku nauczania danego przedmiotu szkolnego; zob. też lektura szkolna w Wikipedii
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.3) Ile osób liczy zespół układający kanon lektur szkolnych?
składnia:
kolokacje:
(1.1) lektura kursorycznapogrążyć się w lekturze • rozpoczynać / rozpocząć / kontynuować / przerywać / przerwać / kończyć / skończyć / odkładać / odłożyć lekturę
(1.2) ulubiona lektura • lektura do poduszki • lektura książkowa / publicystyczna
(1.3) lektura obowiązkowa / nieobowiązkowa / nadobowiązkowa / nadprogramowakanon lektur • znać lektury • nie znać lektur • czytać / przeczytać lekturę
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. lektor m, lektorka ż, lektorat m, lektorium n
zdrobn. lekturka ż
przym. lekturowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zob. też lektura w Wikipedii
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło lektura w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.